Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

A generation inspired?

richardwhiteheadLigt het aan mij of hebben de Paralympics dit jaar echt een impact? Is het daadwerkelijk een kwestie van inspire a generation, óók bij het Paralympische evenement? Wellicht komt het doordat ik sinds vorig jaar de Britse commerciële zenders kan ontvangen, zodat ik na de Olympische Spelen ook dit evenement 24 uur per dag kan volgen, op Channel 4. Maar de Belgische tv zendt eveneens verschillende wedstrijden live uit en hoewel de NOS daar (helaas!) nog niet aan wil, hebben ze wel volop aandacht voor deze Spelen. Met Herman van der Zandt als zogenaamde ‘anchorman’.
In Groot-Brittannië leeft het sowieso bijzonder. Het Paralympische Team GB is niet minder heroïsch dan de Olympische selectie, als het aan het publiek ligt. De stadions zitten bijna nóg voller dan drie weken terug en de sfeer is geweldig. Dat er enkele atleten zijn zoals Oscar Pistorius, Sarah Storey en Jason Smyth, die zowel bij valide als invalide evenementen weten te scoren, laat zien dat het niveau van de beide Spelen best dicht bij elkaar ligt. Ook invalidesport is topsport. Niet alleen familie en vrienden zien dit nu, het wordt met de vele media-aandacht ervoor ook steeds duidelijker bij het algemene publiek. Dat er dan nog een boccia op het programma staat, dat zichtbaar minder Olympisch élan heeft dan andere sporten maakt verder niet uit. Zwemmers zijn even gespierd in hun overgebleven of verkorte ledematen, blinde athleten moeten net zo hard die 200m rennen en het rolstoelbasketbal is nog heftiger dan het basketbal dat we op de Olympische Spelen zagen. Paralympiërs leven een even gedisciplineerd en sober leven als valide topsporters. Gastland Groot-Brittannië ziet dit nu in elk geval in en ik denk dat hun enthousiasme ook zijn impact heeft op de rest van de wereld. En dat we daarmee echt een definitieve stap hebben gezet in onze houding ten opzichte van Paralympiërs.

Ik kan het niet helpen hier toch een kleine brug naar het vrouwenwielrennen te slaan. Want dit is exact wat het vrouwenwielrennen mist: publiciteit. In de Daily Telegraph haalt Emma Pooley uit naar onder andere de UCI – maar óók deels naar Garmin en Sky -, omdat het vrouwenwielrennen wordt beperkt door te weinig zichtbaarheid voor (potentiële) sponsoren. Dat een live verslag duur is en dus niet meteen realistisch voor alle grote vrouwenwedstrijden, begrijp ik. Maar een klein begin, zoals de samenvatting van de dameskoers aan het begin van de (live) uitzending bij de mannen is toch niet te veel gevraagd? Dat gebeurde twee weken terug bij de GP Plouy, die bij de mannen GP Ouest France heet. Maar dat was ditmaal slechts het geval omdat er nog even geen livebeelden van de mannen beschikbaar waren. Het signaal vanaf de camera-motoren kwam niet door, dus was er op het moment alleen maar beeld van de aankomstplek. De samenvatting van de vrouwen werd dus maar ingestart ‘bij gebrek aan beter’, leken ze bij Eurosport te denken. Maar wat nu als dat eens niet meer incidenteel gebeurt? Dan zie je de dames namelijk over exact dezelfde wegen rijden als de mannen, zie je dat het op dezelfde momenten spannend is en dat de rensters even kapot gaan als de mannen. De UCI zou er voor de mannen én vrouwen moeten zijn, maar vooralsnog lijkt dat niet het geval. En met dat boekje van Tyler Hamilton dat vandaag uitkomt, zal het vrouwenwielrennen voorlopig al helemaal niet meer op het prioriteitenlijstje van de UCI staan…

Foto: the Telegraph/ Lefteris Pitarakis