Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Aan de Zeeuwse kust

Het heeft even geduurd, maar dit weekend heeft mijn fiets eindelijk weer het asfalt onder zijn wielen kunnen voelen (ja, het is een hij). Nadat vorige week de eerste 185 km ermee waren gereden heeft mijn fiets vijf dagen lang binnen moeten staan. Van een beetje regen ben ik niet vies, en kou en wind verhinderen me al helemaal niet om op de fiets te stappen, maar de combinatie hiervan en de intensiteit waarmee de Weergoden besloten dat alles in de mix te gooien waren me iets te veel van het goede. En daarbij had ik net mijn fiets helemaal schoongeboend na Limburgs Mooiste.

Afgelopen week was het echter wél ideaal weer voor een andere activiteit die gepland stond, namelijk een slipcursus. Met de auto dan. Na vijf jaar in het bezit te zijn geweest van een rijbewijs was het tijd om eens te zien wat dat roze papiertje eigenlijk waard is met slecht weer. De grijze wolken en constante miezer met af en toe flinke buien waren perfect om in de stemming van het slippen te komen. En wanneer mag je nu ongegeneerd, met zulk heftig weer, het gaspedaal helemaal intrappen en een vloedgolf aan beide kanten van je wielen veroorzaken? Ik heb me heerlijk uit kunnen leven! Maar naast de 360’s en drift-sessies hebben we ook daadwerkelijk veel geleerd. Het was verrassend om te zien hoe zeer je een auto nog onder controle kunt houden tijdens een slip. Het moeilijkste is om je natuurlijke reflexen (snel of heftig sturen en remmen) uit te schakelen, dat is een no-go tijdens slippen. Zodra je dat onder de knie hebt is het een kwestie van blijven kijken naar het punt waar je naar toe wilt. Het ging wel aardig, al zeg ik het zelf, en nu heb ik naast mijn rijbewijs dus ook nog een mooi glijbewijs in mijn portemonnee!

Maar goed, deze blog is opgezet om te informeren over mijn vorderingen op wielrengebied, dus weer terug naar dit weekend. Gisteren werd de Eilandentocht gereden door Swift. Dat is de langste tocht van het seizoen met een lengte van zo’n 175 km. Vanuit Leiden rechtstreeks naar het zuiden en verschillende wateren over. Op de veerboot dacht een meneer mij te herkennen uit Spanje, omdat ik compleet in Leontien.nl-wielrenkleding was gestoken. Deze meneer woonde daar de helft van het jaar, in de buurt van waar ook Michael Zijlaard’s ouders ‘n casa-tje hebben. Het Leontien.nl-team gaat daar ieder jaar heen om te trainen en hij vertelde me dat hij ook wel eens meereed en dacht mij daarvan te herkennen. Ik moest hem helaas teleurstellen. Ik ben slechts een Leontien.nl-nepperd. Maar dat ik werd aangezien voor een profrenster zorgde natuurlijk wel voor een geweldig moraal – aardige meneer; bedankt!

Bij Rockanje was de eerste stop, waar de onmisbare appeltaart naar binnen werd gewerkt om onze trip te vervolgen naar Havenhoofd (gemeente Goedereede), het zuidelijkste punt dat we gisteren hebben bereikt. We zijn door flink wat industrie gereden, maar ik had niet verwacht dat er tussen die industrieplekken ook nog zoveel groene gebieden te vinden waren. Het is een erg mooie omgeving en ik ga er zeker nog eens op mijn fiets naar terug.

Nadat we bij de eerste stop al twee renners waren kwijtgeraakt aan de andere Swift-groep die de Eilandentocht reed en een kwartier vóor ons was gestart, moesten we na stop twee nog twee renners achterlaten. Eén kon het tempo niet volhouden en besloot samen met een metgezel op een rustiger tempo terug naar Leiden te fietsen. Ons peleton was uitgedund tot zeven man, waarmee we tegen de wind in terug reden. Groepsmaatje E. gooide de beuk erin op kop om de langzamer gereden kilometers te compenseren. Negen uur nadat we waren vertrokken kwamen we afgepeigerd terug bij het clubhuis. Het was flink aanpoten geweest, maar wel een heerlijke dag! Na vijf fietsloze dagen weer lekker kilometers gemaakt, bijgebabbeld met fietsmaatjes en van het zonnetje genoten. Én een goede training voor het rondje IJsselmeer dat Wim en ik – als het weer het toelaat – over twee weken zullen maken.

Het fietsweekend werd vanochtend afgesloten met de zondagochtend-rit van Swift. Normaal gesproken is het 60km-ritje op de zondag na zo’n lange rit een eitje, maar de tocht gisteren was toch de langste rit die ik tot nu toe heb gereden, dus ik voelde het wel in mijn beentjes. Vooral mijn linkerknie geeft aan dat het na 250km in éen weekend wel even mooi is geweest. Dus even rustig aan nu, want ik heb op weather.com gezien dat er komende week een lekker zonnetje zal staan. Kunnen in ieder geval de armstukken weer terug in de kast!