Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

# Alle meisjes fietsen in het water #

Nog even over die ronde van Zoeterwoude hè. Want dat was me best een aparte start. Mijn beeld van KNWU-wedstrijden, dat die altijd perfect geregeld zijn, dat alles van te voren helemaal vaststaat, is geregeld, ge-driedubbel-checkt en dat alles altijd op rolletjes loopt is met m’n eerste wedstrijdseizoen al naar het rijk der fabelen gestuurd. En er zullen zich vast nog veel raardere situaties voordoen. Maar dit was voor mij de eerste keer.
21Waar we bij de ronde van Hazerswoude-Dorp twee weken eerder vergingen van de hitte en alle dames tijdens het 60km-rondje meermalen van nieuwe bidonnen moesten worden voorzien, was het ‘t compleet tegenovergestelde weer in Zoeterwoude. Het regende pijpenstelen. Ik besloot wel gewoon op de fiets erheen te gaan – het was immers maar een oversteekje voor mij. Verregend kwam ik aan bij de permanence. Alle meiden stonden nog binnen te wachten. Geen zin om warm te rijden (tja, in hoeverre kun je je met zo’n weer überhaupt ‘warm’ rijden?). Twee minuten voor de start moesten we er toch aan geloven. Windjack uit, shirt met lange mouwen uit, olie op de benen en de regen in. Als je eenmaal goed en wel op de fiets zit valt het wel mee, hield ik mezelf voor. Na nog één of twee rondes parcoursverkenning verzamelden alle rensters zich aan de start. Kom op, laat ons maar gewoon snel starten nu, we hebben het koud!
Bibberend stonden we aan de start. Een beetje balend dat we 70km moesten fietsen. Best lang voor zo’n criterium. En voor het publiek hoefden we het ook niet te doen, want dat was er nog niet. Vooral de Australische meiden hadden het niet echt naar hun zin, geloof ik.
Na enkele minuten werd er omgeroepen dat er nog een auto op het parcours stond en dat deze niet te verplaatsen was. We moesten er dus maar voorzichtig omheen rijden. We keken elkaar aan. Beetje gevaarlijk, niet? Zeker met dit natte weer. Gelukkig kwam er al snel iemand aan die riep dat het echt niet verantwoord was om ons over dat smalle strookje klinkers te laten rijden – volgens mij kon de voorrijdauto er niet eens tussendoor. Dus; er moest gewacht worden tot de auto was weggesleept.“Rijd nog maar wat warm, meiden!”werd er omgeroepen. Dus hoppakee, wij weer op de fiets.
131Na ruim twintig minuutjes peddelen kwamen we weer terug bij de start. Elke ronde waren we getuige geweest van de grote moeite die het kostte om de zware 4×4 te verslepen. Het was iemand van buiten het dorp, wisten een paar Zoeterwoudenaren te vertellen. Dat leek mij ook al; iemand van binnen het dorp zou sowieso nóóit zijn auto op het parcours zetten tijdens deze grootse 30e Wielerdag van Zoeterwoude. Er hoefde alleen nog een laatste inspectie gedaan te worden en dan konden we vertrekken.
Maar wat duurde die inspectie lang. Kom op nou!! Het was even droog geworden, maar langzaam begonnen er alweer wat kleine spettertjes uit de lucht te komen. Inmiddels werd er wel verteld dat het aantal rondes van 47 werd teruggebracht naar 40. De Australische meiden waren euforisch! Het kon ook niet anders, want we hadden al een half uur vertraging en anders zou het hele programma in de war raken. Goed, 60km fietsen, 40 rondes. We zijn er klaar voor. Laat ons maar vertrekken! De speaker vertelde dat we nu écht klaar waren om te gaan racen. Alle regenjasjes werden uitgetrokken en de concentratie kwam op de gezichten. Maar, de speaker had nog één verrassing in petto. Want de Sportvrouw van het Jaar, die ons zou wegschieten, die moest natuurlijk wel nog even geïnterviewd worden. En lang ook. We raakten geïrriteerd. Zelfs enkele ervaren rensters konden een sarcastisch ‘heel leuk dat je snel kan schaatsen, vertel dat maar ná de wedstrijd’ niet onderdrukken. En terecht. Gelukkig was de onrust merkbaar en kapte de speaker zijn diepte-interview af. PANG! klonk het, en we vertrokken. Na een rare start. Maar op weg naar een voor mij mooie wedstrijd.

Foto’s: Foto Koos