Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Bel-etiquette

Omdat ik veel op de fiets zit, maar ook vier dagen per week werk, ontkom ik er helaas niet aan om wel eens op een weekenddag, in het lekkere middagzonnetje op de fiets te stappen. Net als half dagjes-fietsend Nederland. Vandaag was zo’n dag.
Ik heb er geen problemen mee dat wij amateur-wielrenners, prof-renners en toeristische dagjesfietsers allemaal samen het fietspad delen. Helaas hebben we in Nederland niet genoeg ruimte om iedereen een eigen plekje te geven. En ik probeer zoveel mogelijk rekening te houden mijn medefietsers, op wat voor soort fiets zij dan ook zitten.

Toch heb ik vandaag weer zo’n twintig scheld-kanonnades over me heen gekregen. Terwijl ik echt netjes heb gefietst. Goed, het gaat hard, maar ik druk me niet in elk beschikbaar gaatje dat ik zie. En ik bel netjes voordat ik langs zoef. Maar daar lijkt nu het probleem te zitten. Wanneer ik bel, dan hebben mensen het idee dat ik ze à la minute naar de zijkant van het fietspad dwing. Terwijl ik alleen maar wil aangeven dat ze niet moeten schrikken als ik met redelijk groot snelheidsverschil langs kom rijden. Als je als wielrenner níet belt, dan krijg je weer het label ‘arrogant’ en ‘die doet maar waar die zin in heeft, ongeacht andere fietsers op de weg’. Wielrenners delven dus altijd het onderspit. Ik weet niet zo goed wat nu de beste houding is. Wel bellen of niet bellen? Kan iemand mij vertellen wat de juiste bel-etiquette is?

(En dan nog even een nootje over het profwielrennen; mooie wedstrijd bij de mannen vannacht. Met die oortjes uit was het een enorm spektakel! En mijn jarenlange favoriete wielrenner bij de mannen, Niki Terpstra, heeft nog een mooi staaltje finale-sprint laten zien. Helaas mocht het niet baten en pakte Hushovd de weredltitel. Maar zowel Niki als Koos Moerenhout, die zijn állerlaatste wedstrijd reed, hebben een erg mooie wedstrijd gereden! Well done mateys!)