Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Bevingeraar gezocht

cortEén van mijn gitaren heeft een lange tijd ingepakt in een hoes bij mijn ouders gestaan. Inmiddels is hij mee verhuisd naar Leiderdorp. Maar uit de hoes is hij nog niet gekomen. Want het is een steelstring. En om een steelstring een beetje leuk te kunnen bespelen heb je best wat eelt op je vingertoppen nodig. Anders snijden de snaren voor je gevoel dwars door je vingers. Eén van de hoogtepunten op deze gitaar was het spelen van ‘Vlege‘, van de Limburgse zanger Gé Reinders, samen met mijn zus op het Eindexamen Concert van het vak muziek. Voor dat optreden kregen we allebei een 10 en ik ben daar nog steeds heel trots op!

Maar toen speelde ik dagelijks gitaar. Op mijn elfde ben ik begonnen met van die algemene muzieklesjes. Waarbij je leert noten te lezen en ritme te houden door bijvoorbeeld twee stokjes tegen elkaar aan te slaan – daar zal vast een veel fancier woord voor zijn geweest, maar dat ben ik inmiddels kwijt. De blokfluit heb ik gelukkig maar één of twee keer aan mijn mond hoeven houden.
Toen ik het jaar erna een muziekinstrument ging uitkiezen koos ik voor de gitaar – omdat mijn ouders drummen niet zo’n goed idee vonden. En achteraf ben ik daar heel blij mee, want wat zijn gitaren mooie instrumenten! Bij de instrumentenwinkel om de hoek kochten mijn ouders voor 125 gulden een akoestische gitaar en een voetenbankje. Op de middelbare school wilde ik ook graag versterkt gaan spelen en kocht ik eerst deze steelstring, een Cort, – omdat je daar zowel versterkt als onversterkt op kan spelen – en even later nog een elektrische gitaar. Samen met een vriendin ging ik op elektrische gitaarles bij de superstoere Jurgen, die student was van het Koninklijk Conservatorium en in wiens buurt we allebei altijd een beetje zenuwachtig werden. Dat is natuurlijk niet echt handig in de vooruitgang op de gitaar, maar volgens mij gold voor ons allebei dat het les krijgen van Jurgen belangrijker was dan daadwerkelijk een gitaarvirtuoos worden.

epiphoneNa negen jaar aan diverse gitaarlessen ben ik daar aan het begin van m’n studie mee op gehouden. Zoals dat gaat denk je dan dat je zelf nog wel heel vaak op de gitaar gaat spelen. En in eerste instantie kwam mijn gitaar ook mee naar m’n studentenkamer in Leiden. Maar na het studeren in Vancouver is hij eigenlijk nooit meer mee terug gekomen.

Nu ik op mezelf woon neem ik mezelf voor dat ik weer wat meer ga spelen. En mijn elektrische gitaar staat inmiddels ook netjes te paraderen in de woonkamer. Maar mijn Cort is door die stalen snaren gewoon best wel pijnlijk om te spelen. En daarom laat ik ‘m vaak links liggen (staan). Maar eigenlijk vind ik dat best zielig voor die gitaar. Want hij heeft nooit iemand iets misdaan en alleen omdat dit gitaarspelende meisje ineens besloot om te gaan wielrennen en het eelt op d’r vingertoppen te laten verdwijnen, moet-ie nu altijd in zijn hoesje blijven staan. Daar is hij veel te mooi voor. Daarom zoek ik een nieuwe bevingeraar ervoor. Iemand die deze gitaar de liefde en toewijding geeft die hij (of zij…) verdient. Zijn er potentiële bevingeraars out there? Of ken jij iemand die wel raad weet met dit mooie houten gevalletje? Neem dan alsjeblieft contact met me op!

Foto’s: StringSite en Ultimate Guitar