Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

De eerste koers; een kwestie van in- en uitademen

Vandaag is mijn eerste officiële elitewedstrijd. Het Haags Regio Kampioenschap; dat was niet ‘voor het echie’, dat was de generale repetitie. Nu gaat het gebeuren, vandaag krijg ik de vuurdoop.

Adem in, adem uit. Niet groter maken dan het is en jezelf helemaal gek en nóg zenuwachtiger maken.

Met een groep van zes auto’s vertrekken we richting Strijen. Zelf bestuur ik mijn Panda’tje met M. als bijrijder; gezellig. Maar er wordt flink doorgetrokken en als we verkeerd blijken te zitten gaat het gas er helemaal op. Mijn Panda’tje heeft niet zoveel vermogen, ik kan niet zo snel volgen! Inmiddels zitten er alweer tien auto’s tussen mij en de andere Swabo-auto’s!!

198112_190303001010827_100000933851731_439452_153484_nAdem in, adem uit. Je hebt via route.anwb.nl opgezocht waar je heen moest en M. heeft navigatie op haar telefoon – je komt er wel.

We arriveren met vier auto’s bij de permanence, waar de andere twee inmiddels ook al een plekje hebben gevonden. Voorbereiding; eerst omkleden en dán ploegenbespreking of andersom? Doe ik beenstukken aan? En doe ik armstukken of een lang shirt aan? – Het wordt een korte broek met flink Born op de beentjes en armstukken tot 3/4 opgerold. Ik rijd nog even in en ga bij de start klaar staan.

Adem in, adem uit. Je hebt ruim voldoende getraind, je conditietest was goed, je bent er klaar voor!

Het startschot klinkt en de mooie inklikpassage voltrekt zich. Binnen de neutralisatie moeten we twee keer over een rotonde en sommige meiden blijken niet zo stuurvast. Maar niemand valt en de wedstrijd wordt vrijgegeven. Opschakelen, doortrekken, opschakelen, aanhaken en je positie zoeken. Ik haal weer wat plekjes terug die ik tijdens de neutralisatie was verloren, maar zit alsnog vrij ver naar achteren. Dan komt het peloton twee keer plotseling vrijwel helemaal tot stilstand. Of het een valpartij is, iemand lek rijdt of dat het gewoon stuurfoutjes zijn, dat kan ik van achteren niet zien. Maar ondanks dat ik pelotonrijden in principe niet eng vind, krijg ik toch wel een beetje trillende beentjes en armen van deze plotselinge remacties.

Adem in, adem uit. Vergeten en doorgaan!

Elite - ikZonder dat ik er echt erg in heb zit er toch een flink gaatje tussen mij en het peloton. Ik probeer door te trekken, maar het gaat niet zo gemakkelijk als ik had gehoopt. En ik zit op kop van een groepje meiden die állemaal terug in het peloton willen komen. Ik kijk achterom om te zeggen ‘help ook ‘s mee!’ Gelukkig begrijpen ze dit en dragen ze hun steentje bij. Maar we blijven op zo’n 10 meter bungelen en langzaam merk ik dat ik er ook bij dit groepje uit begin te zakken. De ploegwagen komt naast me rijden en moedigt me nog eens aan. Ik rijd een stukje achter de auto en kom terug in het groepje. Maar bij het aanzetten na een bocht raak ik toch weer wat centimertjes kwijt. Er komt een bocht naar rechts aan. De helft van de ploegwagens besluit links van de weg te gaan staan, de andere helft rechts. Dit betekent dat ik ineens flink in de remmen moet knijpen om tussen de 10 cm die ze voor mij hebben overgelaten door te fietsen.

Omloop-van-Strijen_20110308_0323-copyAdem in, adem uit. Geen energie, zuurstof en hartslagen verspillen aan boos zijn op deze situatie! 

Langzaam maar zeker zie ik het peloton steeds verder van me af. Er komt nog een andere renster langs en ik klamp aan. Maar mijn beurten op kop duren langer en gaan met hogere snelheid, en ik blaas mezelf op. Mijn benen kúnnen niet meer. Dit is het moment waarop je niet moet opgeven en toch nog één keer moet aanzetten. Dat doe ik ook, maar het mag niet baten. De bezemwagen haalt me in en mij wordt verteld dat ik mag terugkeren naar de finish, waar ik me bij de jury mag afmelden.

Adem in, adem uit. Je eerste wedstrijd zit erop. 

Foto’s: Tom Vrehen, Ottie en Katoe Fotografie