Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

De niet-klimster op een klimtrainer

Vandaag had Van Herwerden, de wielerzaak waar ik mijn Specialized gekocht heb, open dag. Als trouwe klant en inmiddels eliterenster mocht ik op deze open dag de Tacx Alpinista showen. Een geavanceerde, nieuwe klimtrainer van het bekende merk Tacx. Hij kost zo’n beetje 14.000 euro om aan te schaffen en grote namen als Michael Boogerd, Paul Martens en Robert Gesink zijn me al voor gegaan op dit apparaat. De kans om zelf er op te mogen fietsen liet ik mij uiteraard niet ontgaan!

Omdat het schakelen gisteren tijdens het Swabo-ritje niet helemaal lekker ging, gaf ik m’n fiets bij aankomst eerst even af bij mecanicien M. om mijn derailleur te laten nakijken. Ondertussen kwam ik aan de praat met Marcel Hesseling en gaf de meneer van Tacx alvast wat uitleg over de werking van het apparaat; sensoren aan de voor- en achterkant zorgen ervoor dat de band harder of zachter gaat als je niet helemaal netjes in het midden fietst. En laat je je helemaal naar achteren zakken, dan is er een sensor die de band laat stoppen. De meneer van Tacx zette de band even aan en dat zag er al angstwekkend snel uit. Toen ik vroeg hoe hard die band nu ging, was het antwoord ’15km/u’. Ohjee, dat wordt nog wat!, dacht ik bij mezelf. Maar de Tacx-meneer stelde me gerust; met wat oefening zou ik er zó handigheid in hebben.

jeanineklimtrainer_vherwerden252872529klein1De derailleur op mijn eigen fiets bleek niet meer helemaal oké te werken en werd in een ontvettingsbadje gelegd. Dus voor mij werd een Specialized Dolce geprepareerd. Mijn eigen pedalen erop en even op de juiste maat gezet. Na opnieuw een korte introductie en de herinnering aan de belangrijkste tip bij het gebruik van de Alpinista (“NIET REMMEN!”) nam ik iets klunziger dan ik had gehoopt plaats op de fiets. Veel ervaring op een rollerbank heb ik ook niet, dus het was een beetje door de zenuwen heen bluffen.
Toen de band aan ging (hoe heet zo’n ding eigenlijk? een loopband heb je op een loopapparaat, heet dit een fietsband..?) voelde het een stuk instabieler dan ik had verwacht. Je hebt een ruimte van ongeveer 80cm breed en zo’n drie meter lang – meer dan genoeg om lekker op te bicycleren, zou je denken. Maar het is echt een stuk enger dan het er uit ziet. Na enkele starts, versnellingen en remacties, om het gevoel van de klimtrainer een beetje te krijgen, was het moment daar om mijn arm van de balk aan de zijkant te halen en met twee handen op het stuur verder te fietsen. Het voelde heel suf dat zoiets basaals voor een wielrenster toch nog heel eng is om te doen. Maar toen ik eenmaal the hang of it had, ging ‘t steeds beter. Met toch wel een klein beetje trots en plezier om op zo’n geweldig apparaat te fietsen deed ik een mooi digitaal traininkje. Ooit wordt het nog wel wat met mij!

En die derailleur van mij, die heeft het helaas niet overleefd. In plaats van Shimano Ultegra moet mijn Roubaix’ke het nu doen met een 105-derailleur. Hopen dat de Giant snel arriveert!