Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Die monique

moniqueDie Monique van der Vorst. De documentaire van de NOS en NTR vorige week was de nieuwste ‘update’ in haar bizarre verhaal. Het zou verduidelijken dat ze echt nooit gelogen had. Dat het hele verhaal één groot misverstand is.
De docu begint met de beelden van een interview door Thijs Zonneveld, dat in een beschuldigende column resulteerde. Vervolgens gaat de documentaire verder over haar bijzondere verhaal, met beelden van een moeizaam revaliderende Monique er tussendoor. Een rare opzet, ik vind het een verwarrende documentaire – maar dat terzijde.

Er wordt inderdaad veel duidelijk. Als het dwarslaesiebeeld van Monique veroorzaakt werd door een conversiestoornis, waardoor stress of een opgelopen trauma wordt omgezet in (daadwerkelijke) verlamming van lichaamsdelen, dan is het logisch dat ze met de hectiek van afgelopen jaar weer terug in de rolstoel zit. De hele situatie zal veel stress hebben opgeleverd, waardoor de conversiestoornis weer de kop op kwam steken. Zolang ze niet met de onderliggende oorzaak afrekent zal ze in mindere of meerdere mate altijd last houden van die verlammingsverschijnselen. Dat is niet gek. Ik hoop dat ze nu ook echt de rust vindt en néémt om er achter te komen waar dit alles door komt, nu ze niet meer in de topsport ‘weg vlucht’ zoals ze jaren heeft gedaan. Misschien was de dystrofie in haar linkerbeen wel genoeg trauma om de conversiestoornis te triggeren. Over een link tussen dystrofie en psychische klachten, zoals bijvoorbeeld depressies, heb ik wel vaker gehoord.

Maar er blijft ook nog veel ónduidelijk. Als al direct de diagnose was gesteld dat de verlamming door een psychische aandoening kwam en niet door een echte dwarslaesie, waarom hebben doktoren haar verhaal dan niet meteen gecorrigeerd toen ze in de publiciteit kwam? En wat hebben die twee aanrijdingen er nog mee te maken? Die waren zoals men rapporteerde best ernstig, maar blijkbaar heeft ze daar dus geen enkel fysiek letsel aan overgehouden? – aangezien het dwarslaesiebeeld door die conversiestoornis daarvóór al aanwezig was.
En de mensen van het Rabobank Women Team zijn in dat geval ook flink nalatig geweest. Waarom hebben zij niet meteen alle medische documenten van Monique opgevraagd? Al was het maar om te checken of ze geen medicijnen nam die op de dopinglijst voorkomen. Voor de meest professionele damesploeg van afgelopen seizoen klinkt dat erg amateuristisch, als je het mij vraagt. Ook bij het interview van Thijs Zonneveld zit geen arts die duidelijk kan uitleggen hoe het zit. En Monique komt er zelf ook niet goed uit. Het ís ook gewoon ingewikkeld.

Na de documentaire zit ik dus nog steeds met vragen. En ben ik er niet uit of ik met haar te doen heb, of haar een schuldige in het verhaal vind. Ze heeft namelijk wel altijd zelf de publiciteit opgezocht. Als ze in Rome meedoet aan een 4km fun walk met haar broer en manager, vraagt ze constant of hij niet te dicht bij haar wil lopen. Het gaat immers om háár, zíj is het medisch wonder. Ze roept het in wezen dus ook een beetje over zichzelf af.
Haar verhaal is bizar en dat blijft het na deze documentaire. Al is het bizarre aspect verplaatst van het medische wonder naar Monique’s bijzondere psyche. Een apart verhaal… Die Monique.

Foto: Reader’s Digest Asia

67833_wielertaals1Deze blog kan ook gelezen worden op Wielertaal.nl.