Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Dopingmoeheid

FeatureHet houdt niet op met de discussie over doping en dopingcontroles in wielerland. In de nieuwe editie van NUsport zijn 29 renners gevraagd naar hun controles, waarvan er slechts negen dit jaar al een controle hadden gehad. Pat McQuaid zegt tussen neus en lippen door dat hij niet gelooft dat Alberto Contador doping heeft gebruikt. Robert Gesink vertelt op Nu.nl (misschien als quote uit het NUsport-magazine?) dat hij erg bang is om out of competition controles te missen. En Thijs Zonneveld schrijft een column over de UCI die het wielrennen platlegt. In een reactie op het artikel in NUsport heeft de UCI dan weer gemeld dat er minder blind, maar gerichter getest wordt. Zodat renners die aan drie dopingcontroles moeten komen voor ze aan WorldTour-wedstrijden mogen meedoen voor gaan, en verdachte renners (‘targeted riders‘) extra vaak worden gecontroleerd. Ik word er moe van, alleen al om het allemaal te lezen. Het ligt iets anders bij de vrouwen, maar ook over die tak heerst standaard verdenking met betrekking tot doping. Of angst. Mijn moeder vroeg me toen ik wedstrijden ging rijden ongerust of ik soms ook een raar pilletje of poedertje of spuitje zou aannemen, waarvan ik niet wist wat het was (antwoord: nee). En een selectie aan vrouwelijke profs moet ook haar whereabouts invullen – ik vraag me altijd af of je dan elke minuut van elke dag moet hebben verantwoord of dat je bijvoorbeeld van elke dag moet invullen over één uur waar je beschikbaar bent? En zou dit nu tot in de lengte der dagen zo gaan? Dat wielrennen met doping wordt geassocieerd, hoe schoon de sport daadwerkelijk ook is? Want als je het niet over doping zelf hebt, kun je het altijd nog over het dopingbeleid, de dopingautoriteit of de dopingregels hebben natuurlijk. En net zoals voetballen eigenlijk standaard wordt gekoppeld aan supportersgeweld, tennissen aan gekreun of korte rokjes (bij de vrouwen) en waterpolo aan fysiek geweld onder water, ben ik bang dat het nog wel wat generaties duurt voor wielrennen en doping niet meer in één adem worden genoemd. En ik ben daar eigenlijk niet eens verontwaardigd, of boos (meer) over. Maar ik word er moe van. Moe om er over te lezen. Moe om voor mezelf na te gaan of ik denk dat die ene renner schuldig is of niet. En toegegeven: ook moe om met mensen in discussie te gaan over hoe schoon de sport tegenwoordig nou eigenlijk wel of niet is… Hebben andere mensen daar ook last van? (Ik ben me er van bewust dat ik met dit blogje eigenlijk ook gewoon bijdraag aan nóg meer leesvoer over doping. Waar ik zelf moe van word. Dus mocht u na het lezen hiervan een irritatie- of frustratiegeeuwtje niet kunnen onderdrukken, dan heb ik daar alle begrip voor en excuseer ik mij alvast.)

Foto: Eindhovens Dagblad