Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Echte wielrenster. Bijna dan.

Zoals het echte wielrensters betaamt, overnachtte onze NCK-ploeg afgelopen weekend in een Van der Valk-hotel. Het is namelijk het enige hotel waar je zonder problemen – of zonder dat zelfs te hoeven vragen – je fiets op de kamer mag zetten. En ze koken er een speciale maaltijd als je dat vraagt. Menig collega-renster en –renner heeft het gemak van Van der Valk al ervaren. En het valt inderdaad niet tegen! Op vrijdagavond kregen we een pastabuffet, samen met de drie ploegen van Restore die in hetzelfde hotel verbleven.

9klein‘s Avonds voor het slapen gaan gingen nog even de compressiesokjes aan en op zaterdagochtend werd er flink ontbeten bij het uitgebreide ontbijtbuffet. Dat is trouwens ook standaard bij Van der Valk in de prijs inbegrepen. Swift mocht als tweede starten, en H. en ik besloten de warming-up samen met de meiden mee te doen. Maar om 11.32.00u moesten ze het zelf doen. N. moest er helaas halverwege af en Rabo Lady Force knalde niet snel daarna langs de drie andere meiden. Nu moesten ze het dus niet alleen fysiek, maar ook mentaal volhouden. En dat deden ze! Met één junior-dame en één eerstejaars elite hebben ze Swift naar de 11e plek gereden. Superknap.

Mijn wielrensters-weekend was nog niet voorbij. Op zaterdag vertrok ik namelijk naar het Van der Valk in Hengelo om op zondag de Ronde van Goor te rijden. Met een heerlijke rustige voorbereiding, waaronder een lekker warm bad met ‘n tijdschriftje erbij en opnieuw het uitgebreide ontbijtbuffet, kwam ik fijn relaxed in Goor aan. Ik was ook nog een beetje vroeg en kon dus goed warmrijden. Op de fiets kwam ik mensen tegen die het erg spannend vonden dat er vanmiddag een ronde door hun centrumpje werd verreden. Ook was er weer een klein meisje dat mijn roze outfit bewonderend bekeek. En een iets ouder jongetje was met zijn (roze!) stoepkrijt de richting van het rondje met pijltjes op de weg aan het tekenen.

8kleinIn het startvak stond ik naast Kirsten Wild en we maakten een gezellig praatje. Ze is ontzettend aardig en ik bedacht me dat ik me langzaam steeds meer op mijn gemak voel. En me niet meer zo druk maak over het verdienen van ‘respect’ in het peloton. Ik heb inmiddels ook al een paar aardige wedstrijdjes uitgereden, dus ik had er enigszins vertrouwen in.

Tot het startschot klonk. Kirsten demarreerde vanaf de meet en het is niet meer stil gevallen. Alle meiden van Hitec Products hebben op een bepaald punt in de wedstrijd wel ‘ns voor het peloton uit gereden. En er bleef gejaagd worden. Ik kon het niet bijhouden. Zelfs achterop geraakte rensters kon ik niet altijd volgen. Het was een ramp. Ik ging met mijn 26e positie nog wel met een mooi envelopje naar huis. Maar dat heb ik voornamelijk aan de Leontien Ladies Ride Xtra Strong te danken, omdat er daardoor maar weinig rensters aan de start stonden.

Eventjes heb ik me een echte wielrenster gevoeld. En bijna ben ik het ook. Maar nog niet.

Foto’s: Gerard Koorn en Ottie.nl