Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Fiets-gestapo

helgaSinds de klok is teruggezet is het ‘s avonds al veel sneller donker. Dat had ik de eerste dagen nog niet echt door, want toen was ik met mijn zusje in Wenen. En dan let je minder op de tijd. Maar als je weer naar je werk gaat, terug in de normale routine, merk je het ineens. Tot nu toe was het nog net gelukt om voor het donker thuis te zijn. – Tot vandaag. Om te vieren dat onze Keuzegids Universiteiten Na veel geheen-en-weer, ziektes en vakantieperiodes ein-de-lijk goed en wel naar de drukker was gestuurd, nam onze baas ons mee naar Buddha’s, een heerlijke Thai in Leiden. En je raadt het al; toen ik daarvan terug naar huis fietste stond de politie me op te wachten. Want ik had geen lichtjes op mijn fiets.Heel stom, maar ik legde me er meteen bij neer. Had ik maar gewoon eerder lichtjes moeten kopen in plaats van alleen maar te denken goh, ik moet nu toch echt eens lichtjes gaan kopen. Dus ik stopte netjes naast de agente. Althans, dat dacht ik… Misschien heb ik iets te veel op een wielerfiets gezeten, hoor, zodat ik wat later rem dan andere mensen? Maar ik stond precies naast de agente stil. Zij vond dat blijkbaar pas erg laat. “Volgens mij doen je remmen het niet!” schreeuwde ze en ze begon al gelijk te kijken – hopende dat ze me nog een bekeuring kon uitschrijven? Maar die remmen werken prima. Geen probleem.

lampOmdat de agente – een jonge, knappe, blonde madam – me mídden op straat, waar de fietsers en scooters me bijna omver reden, had aangehouden en ook daar de bekeuring wilde gaan uitschrijven, suggereerde ik dat we misschien beter even iets opzij konden gaan staan. “Ja, dat zou ik maar doen ja”, zei ze op zo’n typisch betweterig, irritant, ik-ben-veel-beter-dan-jij-stomme-burger-uit-het-plebs-achtig toontje. En omdat ik dat niet zo prettig vond zei ik er wat van. Heel netjes. Echt waar. Ze mag me namelijk absoluut de les lezen over mijn lichtjes op de fiets. Maar dat kan ze wel op een normale toon doen.

Maar nee hoor. Ze was nog niet klaar met haar sarcastische politie-toontje. “Ik denk dat je je helemaal druk aan het maken bent om niets”, antwoordde ze op mijn opmerking. Nou, ik ben me helemaal nergens druk over aan het maken. Als jij nou ‘s gewoon normaal doet tegen me, huppeltrutje! Sinds ik bij de Keuzegids werk weet ik hoeveel méér onderwijs ik heb gevolgd dan jij. En van je sociale skills moet je het ook niet hebben. Bek houden, dus. Dat wilde het duiveltje in mij eigenlijk zeggen. Maar dat deed ik uiteraard niet. Want dat is wel érg gemeen. Ik heb het langs me af laten glijden en ben naar huis gefietst. Eerst nog vijf meter gelopen, want dat moest van het huppeltrutje.

Ik wil agenten niet allemaal over één kam scheren. Ik heb in de Leidse Schouwburg voor iemand gewerkt die vrijwillig bij de politie zit, en echt; voor die man ga je door het vuur. Nooit meer heb ik voor zó een fijn iemand mogen werken. Ik ben ‘m nog nooit in het blauw tegen gekomen, maar ik kan garanderen dat hij niet zo’n toon aanslaat. Dus deze opmerking is niet aan álle agenten gericht, maar wel aan degenen die aan bovenstaand profiel voldoen:

DOE FF NORMAAL!!