Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Fietsende werker, of werkende fietser

bicycle-workHet is 16.00u en ik ruim alles wat op mijn bureau ligt op, ik zet de computer uit en vertel mijn collega’s dat ik morgen een half uurtje langer doorwerk, omdat ik vandaag een half uurtje eerder weg ga in verband met de Noordwijk Classic. De zenuwen begonnen na de lunchpauze, waar ik al een bord bami naar binnen werkte, langzaam te komen. Nog steeds heb ik die zenuwen niet helemaal onder controle, zelfs als ik heel erg naar een koers uitkijk, zoals dit keer het geval is. Maar ik weet hoe lastig de eerste paar kilometer zijn en vrees voor een snelle afgang. Het is nu echter eerst zaak om op tijd bij de koers te komen, anders heeft al dat druk maken überhaupt geen zin gehad.

Mijn fiets en ingepakte tas liggen al netjes klaar in mijn autootje. De route is ingevoerd op de Garmin en op mijn werk heb ik alvast mijn wielerbroek en sportBH aangetrokken. Alles om een beetje tijd te sparen. En op deze manier kan ik me in Noordwijk tenminste op elke gewenste plek omkleden. Preuts ben ik inmiddels niet meer, maar als het niet hoeft en als ik andere mensen niet in verlegenheid hoef te brengen, dan heeft dat toch de voorkeur. De N444 is een beetje druk en op één stuk kunnen we niet harder dan stapvoets rijden. Dat is niet goed voor mijn zenuwen, maar ik probeer die Zen-staat van op de Tacx weer te vinden. Ik kom gelukkig op tijd in Noordwijk aan en kleed me meteen om. Geen tijd om te treuzelen vandaag. In rap tempo wordt de ploegenbespreking en fijne beenmassage door R. erdoor heen gejaagd.

noordwijkBij de start mogen AA Drink-Leontien.nl en Skil-Argos voor het startblok klaar gaan staan. De reden daarvoor is niet helemaal duidelijk. Het Rabobank Women Team had het immers nóg beter gedaan bij het NK afgelopen weekend, en ook UCI-team Dolmans-Boels voelt zich enigszins gepasseerd. Bij mij komt voornamelijk een licht gevoel van angst op: als die UCI-rensters al vooraan beginnen, dan gaat het vanaf het startschot dus meteen ontzettend hard, nog wel op dat hele lastige stuk. En zo gebeurt het ook. Het tempo gaat meteen omhoog en ik probeer zo snel mogelijk van achteren naar voren te komen – het inklikken ging uiteraard weer niet vlotjes, dus de koers begint voor mij als vanouds achter in het peloton. Ik vind de aansluiting, maar op de klimmetjes en smalle duinpaadjes lig ik er toch af. Als we eenmaal op het asfalt komen zit er een klein gat tussen mij en de rensters voor me, dat ik met man en macht probeer dicht te rijden. Ik kom tussen de auto’s terecht, maar weet bijna terug te keren in het peloton. Helaas word ik door één van de volgauto’s afgesneden in een bocht en lukt het me daarna niet meer de benodigde inspanning te leveren om terug te keren. Ook de ploegauto kan me niet meer op sleeptouw nemen, dus ik moet lossen.

Balend rijd ik in mijn eentje rond. Ik vraag me af; blijven rijden tot ik erbij neerval of accepteren dat het niks meer wordt en rustig uitrijden? Een Hoornse renster die namens Team Water Land en Dijken aan de klassieker meedoet rijdt me voorbij en roept ‘Kom op!’. Dat is net de motivatie die ik nodig heb en met elkaar houden we het tempo erin. Het peloton rijdt niet verder van ons af en zometeen komen we op een stuk met tegenwind, wellicht valt het dan wel stil. Maar die kans krijgen we niet. Op nog geen minuut achterstand worden we uit koers gehaald. 6km in het peloton, 6km erachteraan en dan einde verhaal. We balen allebei flink. We rijden het rondje uit en komen terug op de boulevard van Noordwijk, waar een clinic van RTV de Bollenstreek bezig is. Het is zo’n mooi weer dat ik besluit nog even een rondje door de duinen te rijden. Ik train er vaak dus ken genoeg leuke routes. Kan ik meteen de teleurstelling er een beetje uitfietsen.

Als ik terugkeer in Noordwijk kom ik ploeggenootje W. tegen, die met een andere renster van Team Water, Land en Dijken aan het praten is. Een feest van herkenning ontvouwt zich tussen die renster en mij. Ook zij moest er al in de duinen af en kwam daarna niet meer terug bij het peloton. Ook zij voelt zich nu eigenlijk een gigantische loser en vraagt zich soms af of ze wel wat in het peloton te zoeken heeft. Maar ook zij moet haar wielerhobby combineren met haar werk en een eigen huis. Het feit dat we met zijn drieën deze ervaring hadden, deed ons in ieder geval beseffen dat het geen uniek persoonlijk falen was. Als groep (de fietsende werkers, of werkende fietsers) hadden we het allemaal best zwaar vandaag. Het maakt het baalgevoel niet minder, net zo min als de motivatie om komende winter echt heel hard eraan te gaan trekken, zodat ik volgend jaar niet meer op deze manier een koers hoef te verlaten. Maar we zijn niet alleen in onze teleurstelling en dat helpt. Want we wíllen het allemaal zo graag. Maar ja, op wilskracht alleen red je het helaas niet. Als dat wel zo was, dan had ik die Noordwijk Classic namelijk moeiteloos gewonnen.

Afbeelding: The Fun Times Guide, foto: Rudie Ottens