Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Fijne feestdagen en een goed 2015

Ik schrijf al een paar jaar geen kerstkaarten meer. Het is niet iets principieels, waarbij ik er misschien nog wat trots uit zou kunnen halen dat ik het niet doe, maar het is meer een soort ordinaire ‘luiheid’. Ik denk er elk jaar ook veels te laat aan, als ik zelf de eerste kerstkaarten al binnen heb. En vaak heb ik dan niet meer de energie of de zin om rustig te gaan zitten en te bedenken wie ik allemaal een kerstkaart wil (of moet…) sturen en zo op te tellen voor hoeveel kerstkaarten ik naar de winkel moet. Dan nog postzegels en, belangrijker, het adres achterhalen. Want in de digitale tegenwoordigheid is het hebben van een postadres van iemand niet meer vanzelfsprekend. En hoewel ik het best leuk vind dat mijn huisje nu al een paar kerstkaarten heeft staan is het altijd een groots dilemma in januari. Wat doe je ermee? Zomaar bij het oud papier gooien vind ik zo zonde (zie ook mijn verhaal over mijn omgekeerde hechtingsstoornis; dat geldt dus zelfs voor kerstkaarten…), maar je kunt ook niet alle kerstkaarten die je jaarlijks krijgt blijven bewaren.

Daarom los ik het al enige jaren op via mijn website. Een berichtje om iedereen fijne feestdagen te wensen is immers zo geplaatst. En mensen hoeven zich niet af te vragen of ze het moeten bewaren. Ze lezen het, waarderen het al dan niet, en klikken weer weg. Maar ik kom dit jaar een beetje in gewetensnood. Ik vind dat ik eigenlijk toch weer eens kerstkaarten had moeten sturen. Om mensen te laten zien dat ik hun aanwezigheid in mijn leven waardeer. Daar ben ik nu echter al een beetje te laat mee. Daarom doe ik het dit jaar wel weer via mijn website, maar wel met een iets persoonlijker verhaal. Ieder van jullie individueel noemen is niet realistisch, maar zo per groep moet het toch enigszins lukken denk ik. Dus, here we go:

Familie – Ik ben gezegend met het meest liefdevolle gezin dat ik me had kunnen wensen en heb daarnaast nog eens twee hele lieve oma’s, geweldige ooms, tantes, nichtjes en neefjes en natuurlijk mijn allerdierbaarste familielid: Peter. We hebben mooie plannen voor op derde en vierde Kerstdag en ik kan niet wachten om straks samen in mooie kleding aan het Kerstdiner te zitten!

Schoonfamilie – Met de verrijking in mijn leven van Peter heb ik ook nog een hele rits schoonfamilieleden erbij gekregen, waar ik het eveneens enorm mee getroffen heb. Niet alleen de directe schoonfamilie, ook de nichtjes en neefjes zijn enorm gezellig en leuk. In het bijzonder natuurlijk ons petekindje Merel, alhoewel haar tweelingszusje Isabel als “de stevige” van de twee ook een speciaal plekje in mijn hart heeft, omdat ik haar hoop te behoeden voor de frustraties die mij dat heeft opgeleverd.

Dorstige renners – Ik heb de leukste winter gehad sinds ik begonnen ben met fietsen en dat komt voor een groot gedeelte door jullie! Lekker spelen op de crossfiets, zonder druk, zonder prestatie, maar gewoon voor de lol. Maar ook de ritjes op de weg, die helaas iets te vaak in de regen plaatsvonden. Snel maar weer eens een zonnig, droog ritje maken! Allemaal hele fijne Kerst gewenst en wie weet proppen we er in 2014 nog een klein ritje in?

Pelotongenootjes – In de winterperiode zie je elkaar als wegrensters niet zo veel. Degenen die crossen of op de baan fietsen, of waarmee je wel eens een duurtraining gaat doen, die kom je zo af en toe wel tegen, maar het is allemaal niet zo regelmatig als in het seizoen. Bij sommige pelotongenootjes is dat ook helemaal niet zo erg, bij andere vind ik het altijd wel jammer als de winterperiode ingaat. Ik hoop dat jullie – en alle andere fietsvrienden – een fijne Kerst hebben, of dat nu in het koude Nederland of het warme buitenland is (of misschien wel op de piste?).

Feminin-bijdragers – Een groot deel van mijn tijd buiten de Universiteit Leiden is afgelopen jaar opgegaan aan Feminin Magazine. Een tijdschrift met bijbehorende ‘beweging’ waar ik in geloof en dat is opgezet door iemand met het hart op de juiste plek. Het was daarom absoluut een vreugde om hieraan te mogen werken, samen met al die anderen die in deze moeilijke opstartfase een bijdrage hebben willen leveren aan het tijdschrift, op welke manier dan ook.

Niet-fiets-vrienden – Een groot gedeelte van de vrienden die niet uit het fietsen komen hebben mij de afgelopen jaren steeds vaker horen zeggen: “sorry, dan heb ik koers” of “nee, dan kan ik niet, want ik moet nog trainen” (mijn familie trouwens ook…). Ik ben geen prof en daar ben ik me bewust van, maar als je iets wilt in het dameswielrennen moet je er wel voor werken. Ik probeer daarom altijd de balans te vinden tussen sociale afspraken en mijn eigen sportambities en hoop dat ik uitkom op een relatief goede verdeling. Mocht dat in jullie ogen niet zo zijn, dan verexcuseer ik me daar bijdezen voor. En contacteren jullie me dan snel om afspraak te maken?

Sociale media-maatjes – En dan is er nog die grote groep mensen die ik eigenlijk alleen maar ken via de sociale media. Twittermaatjes of Facebookvrienden. Het is een heel nieuw soort relatie die je kunt opbouwen, waarvan men er volgens mij nog niet uit is of dit nu een relatie is die echt iets kan bijdragen aan iemands leven of slechts een soort ‘virtuele surrealiteit’ is. Ik ben van mening dat je best iets kunt opbouwen met iemand die je alleen via internet kent, zolang je je maar blijft realiseren dat je elkaar alleen daarvan kent. Toch heb ik in sommige gevallen heel veel aan jullie gehad (you know who you are) en daar wil ik jullie oprecht voor bedanken.

Het is zo alles bij elkaar meer een terugblik op 2014 geworden dan een simpele kerstgroet. Ik hoop dat jullie het kunnen waarderen. Aan jullie allemaal én degenen die ik onverhoopt toch nog ben vergeten: ik wens jullie hele fijne feestdagen en alvast ‘ne sjoone roetsj 2015 in!

Afbeeldingen: Riverside Bicyle Club en Antoine Pethers