Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Geel met een zwart randje

Ik zie hem vallen, zo’n drie fietsers voor me. Hij valt met zijn gezicht plat op de grond, vangt zich niet op. En hij blijft liggen. Foute boel, dat zie je meteen. In één klap is de vrolijke toertocht zijn feeststemming kwijt.

Het was zo´n mooi initiatief. St. Willebrord, waar de BikeWriters dit voorjaar hun cd hebben opgenomen voor het goede doel, bij Hubert, en waar zo veel voormalig gele truidragers in de Tour de France hun geboortedorp hebben of hun trainingsrondjes hebben gereden. Rini Wagtmans, die zelf inderdaad geboren is in dit mooie wielerdorp, besloot samen met wethouder Jan Suijkerbuijk een Yellow Jersey Classic te organiseren. In Nederland zijn we namelijk niet zo van het eren van onze oude helden, de welbekende ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Maar als je kijkt naar de lijst van Nederlandse profrenners die ooit de gele trui hebben gedragen, dan is dat een flinke lijst. Dat moet gevierd worden en in de herinnering blijven. Daarom zullen álle Nederlandse oud-gele truidragers in de loop van de tijd een plaquette krijgen in St. Willebrord, tegenover café De Toffe Peer, waar Jan Raas in 1978 over de streep kwam als winnaar van de eerste etappe in de 65e Tour de France. Een bijbehorende Yellow Jersey Classic moet deze renners eren. Zaterdag was de aftrap, een try out, met een toertocht op uitnodiging en de onthulling van de eerste vier plaquettes: die van Wim Van Est, Wout Wagtmans, Rini Wagtmans en Jacques Hanegraaf. Ook de BikeWriters hadden een prominente plek in de toertocht, omdat hun officiële cd-presentatie van de St. Willebrord-sessies de dag erna zou plaatsvinden in dit wielerminnend dorp. Zelf was ik uitgenodigd door F., kleinzoon van ploegleider ‘Den Pel‘. F. organiseerde vorig jaar met mijn clubmaatje J. het NK Online, waar ik mijn tweede rood-wit-blauwe trui mocht aantrekken. Als koersende journaliste dacht hij dat ik hier wel graag bij wilde zijn en daar had hij gelijk in. Ik keek mijn ogen uit met al die vedettes, fietsende journalisten en de West-Brabantse gezelligheid onder elkaar.
De toertocht was een succes. De BikeWriters zetten zich al bij de eerste kilometers en masse op kop en bepaalden het tempo, dat voor sommige ongeoefende fietsers soms wat aan de hoge kant lag. De duwtjes in de rug werden naarmate de kilometers wegtikten steeds frequenter. We stonden ook nergens even stil, want onze groep mocht onder politiebegeleiding de toertocht volbrengen. Ik vond het een heerlijke manier om lekker uit te bollen na mijn intensieve seizoen, maar degenen die de duwtjes in de rug nodig hadden zullen af en toe wellicht even gehoopt hebben op een rood stoplicht. Maar de sfeer was gemoedelijk, alles verliep zoals gepland. Toen we bijna terug waren in St. Willebrord besloten alle gemeenteambtenaren van Rucphen zich op kop te zetten, zodat zij gezamenlijk hun eigen gemeente als eerste binnen fietsten. En toen gebeurde het…

Eén van de fietsers in het Rucphen-tenue valt. Op een rare manier. Zijn fiets zwiept naar rechts, waardoor hij zijn evenwicht verliest en valt. Maar heel vreemd. Hij probeert zich niet op te vangen en blijft roerloos liggen op de grond. Ik kan er nog net langs maar fiets snel door. Alle valpartijen die ik tot nu toe in een koers heb meegemaakt zijn niks vergeleken bij dit. Het voelt meteen helemaal verkeerd. Het blijkt wethouder Suijkerbuijk zelf te zijn. Hij heeft een hartaanval gehad. De kreten van zijn dochter, die ook meefietste, gaan door merg en been. Ze probeert haar vader wakker te schreeuwen, maar een defribillator moet er aan te pas komen. Het gezelschap besluit op een paar mensen na terug te fietsen naar St. Willebrord. Iedereen is stil, het vrolijke gekakel is gestopt. In rouwstemming fietsen we twee-aan-twee terug het dorp binnen, waar ze het nieuws inmiddels ook hebben gehoord. Een paar mensen klappen toch, in stilte arriveren is ook weer zoiets. We horen dat Jan Suijkerbuijk naar het ziekenhuis is gebracht, maar dat er nog geen nieuws is. Hij ligt op de intensive care en wordt gestabiliseerd. Tja, wat zegt dat eigenlijk?
jan-suijkerbuijkDe geplande borrel en buffetmaaltijd gaan door, maar de live act wordt achterwege gelaten. Veel mensen besluiten meteen naar huis te gaan, want de sfeer is weg. Ik blijf nog even, misschien om tegen beter weten in te horen dat het goed gaat met de wethouder. Maar dat nieuws komt niet. Als het buffet een paar minuten is geopend komt dat andere nieuws; Jan Suijkerbuijk is overleden. Het zag er al heel slecht uit, maar het nieuws slaat toch in als een bom. Rucphen is een extreem hechte gemeente, dus iedereen is immens geraakt. En hoewel ik de man alleen even kort tijdens de tocht heb gezien toen ik in zijn wiel zat, voel ik het verdriet ook.

Als ik ‘s avonds weg ga zit Rick de Leeuw in zijn eentje buiten. Hij moet het allemaal even verwerken. We kijken naar de witte streep die voor het café ligt en beseffen dat we daar vanochtend met zo’n 80 man zijn vertrokken. Eentje ervan is niet meer teruggekomen. Heel erg gek, heel erg verdrietig. De cd-presentatie is doorgegaan gisteren, maar het zal ongetwijfeld een compleet andere sfeer hebben gehad dan van tevoren gepland. Ik moet de gebeurtenissen zelf ook nog een beetje verwerken, merk ik. Ik neem de warme handen van Rick de Leeuw in herinnering mee. En zo zal St. Willebrord er ook weer boven op moeten komen, door de warme handen van elkaar vast te houden. Ik wens ze heel veel sterkte.

RIP Jan Suijkerbuijk.

Foto: AD.nl