Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Geen energie voor man óf zijn fiets

wilfriedGisteravond waren Wilfried de Jong en de band Ocobar in de Leidse Schouwburg, ‘mijn’ schouwburg, met de reprise van de voorstelling Man & Fiets. Drie jaar heb ik in dat theatertje mogen werken, tijdens mijn studententijd, en het voelt nog steeds als ‘mijn’ schouwburg. Ik vind Wilfried de Jong een geniale televisieman en ook in het theater neem ik aan dat hij goed uit de voeten kan als hij daar zonder zijn vroegere cabaret-partner Martin ‘Dat zeg ik!’ van Waardenberg staat. Zeker als hij over fietsen praat. Het boek De Man en zijn Fiets heb ik verslonden, dus ik was erover aan het twijfelen om naar deze voorstelling te gaan. Een mooie combi van mijn twee passies; wielrennen en het theater.

Maar naarmate de avond vorderde merkte ik al dat ik dat niet meer zou halen. Mijn uiteindelijke bedtijd werd half tien, dus het is maar goed dat ik niet naar het theater ben gegaan. Ik zou toch maar in slaap zijn gevallen – dan denkt Wilfried nog dat ik zijn voorstelling saai vind! En dat zou echt niet het geval zijn. Nee, ik had gewoon twee drukke daagjes achter de rug. Op vrijdag had ik een inspanningstest bij SMC Westland. Zij zijn een nieuwe sponsor van de SwaboLadies en we mogen daar een paar inspanningstesten doen per jaar. Gelukkig hoeft dat niet met zo’n zuurstofkapje op je mond, want dat vind ik echt claustrofobisch. Omdat deze hartslagband álles meet, dus ook hoe vaak en hoe veel je inademt heb je dat kapje niet meer nodig, vertelde W. trots, Het is dezelfde techniek die door NASA wordt gebruikt om de astronauten in de gaten te houden. Prima, dacht ik. NASA-techniek of niet, als ik niet zo’n kapje op hoef vind ik alles best. Helaas blijkt geavanceerde techniek ook heel gevoelig, dus toen ik tijdens mijn test op 220 watt zat moest ik ‘m afbreken en een half uur later opnieuw beginnen. Op zich vervelend, maar ik ben een echte diesel (wat ook uit die test zou blijken) en mijn tweede test ging prima. Met een maximaal wattage van 340 kom ik zelfs terecht in de top 15 van de Rabo-rensters! (Hoewel dat vast wel net een andere soort test is en helaas geldt die top 15 dan ook weer absoluut niet voor wattage per gewicht).

Om deze mooie waardes te vieren gingen ploeggenootjes S., D., N., oud-ploegleider H. en ik gisteren naar RWC Ahoy om daar een clubkoersje te rijden. Aan vorig jaar had ik niet echt fijne herinneringen over gehouden, dus het was tijd om dat recht te zetten. De weersomstandigheden waren wel exact hetzelfde – regen, grijs, koud, wind -, maar ik was mijn bril dit keer niet vergeten en de benen waren goed. Dus hoewel vier koplopers ons op anderhalve ronde hadden gezet (waaronder oud-ploegleider H.) heb ik mooi in het peloton meegedraaid. Tevreden en voldaan zat ik gistermiddag dus thuis met de beentjes onderuit. Maar met onvoldoende energie om ‘s avonds Wilfried de Jong nog te vergezellen in de schouwburg. Lastige keuzes, maar een volgende keer zal het me misschien wel lukken om mezelf naar het theater te slepen na een zware trainingsdag. Mijn lichaam went immers steeds meer aan die intensieve, fysieke arbeid. Maar voor nu was het nog éven te veel. Geduld, Nien. Geduld.

Foto: Wilfried de Jong