Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Gezellig weerzien

74414_393582167407674_990213147_nMijn dubbelleventje is weer begonnen. Want zo voelt het, als een dubbelleven. Doordeweeks: trainee bij Universiteit Leiden en journalist. In het weekend: wielrenster. En zo zal dat misschien voor veel meer eliterensters zonder contract gelden. Zelfs voor enkele elites mét contract zal dat nog het geval zijn. Want hoewel de meeste clubrensters flink wat tijd in hun uit de hand gelopen hobby steken, moeten we het toch naast onze studie of baan doen.

Maar afgelopen zaterdag was ik dus voor het eerst weer wielrenster, bij de Omloop van Strijen. Openingsklassieker voor elite zonder contract en altijd flink nerveus. Iedereen komt net de winter uit en heeft nog nauwelijks gekoerst. Dus terwijl enerzijds weer even gezocht moet worden naar hoe dat ook al weer aanvoelde, pelotonrijden tussen de dames, ruiken aan de andere kant veel rensters hun kans om deze ronde op hun naam te zetten. Toen ook nog bleek dat de neutralisatie was geschrapt nadat er ‘s ochtends tien nieuweling-dames in de sloot waren terecht gekomen was het duidelijk: vooraan starten, anders ben je gezien. Drie kwartier voor het startschot stonden we klaar. SwaboLadies vooraan, naast Restore. Gekkigheid, want de wind was zo koud dat de veertig minuten inrijden van tevoren meteen weer teniet werden gedaan. Maar het was kiezen tussen twee slechten. Want zoals later bleek hebben de dames die achteraan startten nooit aan de koers mee kunnen doen en lagen ze binnen een halve ronde al eruit.

Voor mijzelf was het na twee-en-een-halve ronde gedaan. De wind was nog een stukje heftiger dan ik had verwacht. Terwijl ik het van de bescherming van een peloton moet hebben, zat alles nu al meteen op een lint. Twee valpartijen in de eerste twee kilometer kon ik gelukkig ontwijken, maar ik kwam terecht in zo ongeveer het zesde pelotonnetje en dat is uiteraard te ver van achteren om uit te mogen rijden. Halverwege de derde ronde reed de bezemwagen ons voorbij.

Maar hoewel het resultaat dus wat te wensen overlaat, was het vooral een gezellig weerzien. Met alle andere rensters die ik een winter lang niet had gezien. Door het jaar heen bouw je langzaam een band op, omdat je eigenlijk met dezelfde groep meiden alle wedstrijden af gaat. Dat geldt voor de profdames op internationaal niveau, en voor de andere rensters op Benelux-niveau. Ik reed samen met E. en M. op en werd samen met hen uit koers gehaald, M. kwam met haar profvriendje kijken. En via gemeenschappelijke vrienden leerde ik ook M. voor het eerst persoonlijk kennen, die na geweldige prestaties in diverse granfondo’s dit jaar voor het eerst het koerscircuit in Nederland en België gaat ervaren. Een winter lang hebben we elkaar niet gezien, maar vanaf nu zullen we bijna weer wekelijks samen aan de start staan. Ik vind die saamhorigheid geweldig, die er is totdat het startschot wordt gelost. Dan is het namelijk koers en is het ieder voor zich. Maar ervoor en erna is het gezellig en kan iedereen goed met elkaar overweg. Omdat we allemaal genieten van diezelfde sport: wielrennen. Een prachtsport. Mijn dubbelleventje vangt weer aan!

Foto: Gerrit Konings

67833_wielertaals1Deze blog kan ook gelezen worden op Wielertaal.nl.