Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Gezond genoeg? Check!

Het duurt nog vijf daagjes, met wat pech zes, en dan krijg ik mijn nieuwe wielrenfiets mee naar huis! Mijn ‘echte’ Scorn, die ik afgelopen oktober via Marktplaats heb gekocht, heb ik in het afgelopen half jaar helemaal opgereden. Met al niet meer het originele achterwiel is het nu echt behelpen op dit goedkope fietsje. Ik kan nog maar drie van de 12 versnellingen gebruiken en dat mijn remmen niet ideaal op mijn stuur zitten begint me ook steeds meer te irriteren. En die remmen besluiten daarbij af en toe ook nog leuk om mijn ingezette noodstop niet uit te voeren. Niet handig bij een combinatie van een wielrenner en groepen gezellige dagjes-fietsers op éen smal fietspad. Nee, dan fiets ik veiliger wanneer ik zometeen op mijn Specialized Roubaix Expert stap. Ik kan niet wachten tot ik er mijn maiden voyage mee mag maken! Maar de Scorn zal áltijd mijn eerste racefiets blijven en daardoor een speciaal plekje in mijn hart behouden.

Met de beklimming van de Mont Ventoux die in aantocht is, en omdat ik wil weten of mijn lichaam in de basis geschikt is om (op hoog niveau) te wielrennen, heb ik vandaag een groot sportmedisch onderzoek ondergaan. Hart gecheckt, longen gecheckt, botten, spieren en gewrichten gecheckt, en tot slot een inspanningstest; op de fiets, met tien plakkertjes op je lichaam en een kapje om je mond zo lang mogelijk 80 RPM blijven trappen. Hoewel de resultaten lieten zien dat er geen onoverkomelijke bezwaren zijn voor mijn lichaam om fanatiek te gaan sporten, bleek ik helaas wel nog gewoon ‘gemiddeld’ te zijn. Ik had gehoopt dat de vijf weken fietsen bij Swift me toch al in ieder geval boven-gemiddeld hadden gemaakt. Maar nee. Ik kan 3,75 keer mijn eigen lichaamsgewicht trappen (ter vergelijking: profwielrensters trappen 5,5 keer hun lichaamsgewicht weg), voor een ideaal gewicht moeten er nog 5kg af en ook zou mijn vetpercentage met zo’n 25% moeten afnemen. Er is dus nog wel wat werk aan de winkel.

De eerst volgende grote uitdaging die op het programma staat is het rijden van Limburgs Mooiste. Als ik mij er volgende week vrijdag nog voor kan inschrijven, dan zal dat mijn eerste echte toerklassieker worden. Afgelopen week heb ik, bij wijze van hele lichte training, twee keer het Kopje van Bloemendaal opgefietst. Dat was geen onverdeeld succes. Dat ik al na (voor mijn gevoel) een meter moest lossen van de twee mannen met wie ik fietste was een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen. Hopelijk kwam dat deels door de slechte staat van mijn fiets, maar dat moet ik dan wel straks bewijzen met mijn Specialized!

Al met al wel een effectieve week, en ik ben een stuk wijzer geworden over mijn conditie en mogelijkheden. Hoewel het voor mij het liefst al meteen perfect mag zijn, moet ik niet vergeten dat ik pas vijf weken echt fanatiek fiets (daarvoor reed ik drie tot vier keer per week in mijn eentje een rondje op de fiets). En ik ben nog jong genoeg om alles enigszins op een normaal, rustig tempo op te bouwen. Dit jaar zijn mijn doelen de Mont Ventoux beklimmen en beginnen met wedstrijden rijden. Dus veel ervaring opdoen, kilometers maken en uitzoeken of ik een bepaalde specialiteit in het wielrennen heb. En daarnaast natuurlijk heel erg genieten van alle nieuwe wielervrienden die ik heb gemaakt!