Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Het circus dat Tour de France heet

Wat ’n spannende laatste bergetappe zou het worden, in deze Tour de France. Contador zou nog wel opnieuw iets proberen. Andy Schleck wilde nu echt zijn gele trui pakken. Als Fränck het goed zou aanpakken, dan had hij ook nog een podium-plekje. Evans had nog een kleine kans op geel. Maar ook Voeckler zou er alles aan doen om het geel toch zelf naar Parijs mee te nemen. En wellicht kon er opnieuw een Nederlandse overwinning worden bijgeschreven?En wij mochten het live meemaken!

blog-stenenvoorpodium1We hadden een plekje direct tegenover het podium. Vier mooie, grote stenen fungeerden als bankje en uitkijktoren. We hadden zicht op de finish en konden de hele etappe goed volgen. Omringd door Luxemburgers en Saxobank-aanhangers, voornamelijk Denen, zagen we hoe de koers vanaf de eerste kilometer werd hard gemaakt. Zonder veel resultaat, want aan de voet van de Alpe d’Huez zaten alle favorieten weer bij elkaar. Op deze laatste berg moest het gaan gebeuren.

De Fransen werden wíld toen Rolland wegsprong bij Contador en Sanchez. En hij hield stand! De eerste Franse etappe-overwinning deze Tour. Even later rolde Contador over de streep en Andy kwam snel genoeg erachteraan om het geel te pakken. Het tot dan toe nog overzichtelijke finish-plaatsje werd één grote chaos. Hier is al vaak over geschreven, door mensen die dat veel beter kunnen dan ik. Dus ik ga niet eens een poging wagen. Je kunt het op tv zien. Het wordt CHAOS.

blog-andyaankomst1Maar wat een mooie chaos! Wat een spektakel! Kippenvel. Heroïsch hoe de renners over de streep komen, kapot na drie weken Tour en een korte, maar heftige etappe. Vanaf onze uitkijktorentjes zagen we hoe Rolland werd gehuldigd en hoe Andy het geel kreeg aangetrokken. Alle Luxemburgse flessen champagne werden opengetrokken. Het circus was compleet.

De Tour is met niks te vergelijken. Dat is me nu wel duidelijk. Alles is groter, grootser, spectaculairder, belangrijker en met véél meer publiek. Een vergelijking met Nederlandse vrouwenkoersjes, zelfs een Hills Classic, is belachelijk te noemen. Het lijkt bijna alsof het niet over dezelfde sport gaat. Bijna. Want uiteindelijk gaat het om dezelfde strijd van de mens en zijn (haar) fiets. Een prachtstrijd. Een prachtsport!