Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Het is eenzaam aan de top

Wist ik donderdag aan het begin van de race al dat ik die podiumplek kon vergeten, vandaag was ik al vóór de race verzekerd van een rood-wit-blauwe trui. Van alle vijf aanmeldingen  bij de dames hadden er twee in de tussentijd afgezegd, Rose mocht niet fietsen en zou dus aanwezig zijn als rondemiss, en de vierde meldde zich vanochtend ziek. Nu is winnen altijd erg leuk, maar als je er hélemaal niks voor hoeft te doen – behalve op je fiets te blijven zitten – gaat er toch iets van de lol af. Via diverse sociale media is er nog een laatste poging gedaan om meiden te vinden, aangezien het immers om een NK voor Online Professionals gaat. Maar tevergeefs.

nkonline2528272529klein1Goed. Nieuwe strategie. Ik zou zeker gaan meefietsen. En een beetje leuk ook. Stiekem hoopte ik nu dan maar te winnen van de mannen, maar ik wist dat ik daar toch nog niet lang genoeg voor op de fiets zat. Dan maar gaan voor een zelfvoldaan gevoel aan het eind van de race. Dat ik tevreden was over mijn eigen prestatie tussen al die mannen. Ik geloof dat dat best goed is gelukt. Dus achteraf was ik toch bijzonder verguld met m’n tweede rood-wit-blauwe trui. Ik heb hem ondanks het gebrek aan tegenstandsters toch wel écht verdiend!

Het eerste half uur heb ik álle mannen die probeerden weg te komen teruggereden, samen met een andere renner, van Avanti zelf. Vanwege het benauwde weer kreeg ik halverwege een hitte-aanval net als in Nispen. Dit keer wilde ik echter geen ronde laten lopen. Dat was mijn eer te na. Het was dus even doorbijten, maar toen de ‘aanval’ voorbij was kon ik weer lekker op kop meedoen.

Aan het eind van de race wilden een paar mannen weer wegrijden. Omdat ik toch ‘n andere categorie vertegenwoordigde besloot ik dit keer niet erachter aan te gaan. Om mijn eigen benen een beetje te sparen voor een eventuele eindsprint. Omdat de mannen zelf ook wel wat van ‘t vuile werk mochten opknappen. Maar ook omdat het niet erg sociaal is om zelfs op het eind nog mannen te gaan terugrijden, terwijl het niet in mijn eigen belang is dat te doen. Dan breng ik alleen maar het peloton naar hen terug. Maar dat peloton kon niet meer. Iedereen was hélemaal uitgeput. Het was een bevestiging van mijn koersvorm. Het is dan wel geen elite-wedstrijd, maar af en toe komt er dus tochbest nog wat aardigs uit die beentjes. Rustig in het kleine pelotonnetje reed ik de wedstrijd uit. Uit elkaar getrokken kwamen we na de laatste ronde over de streep. Ik kon mijn voorganger er niet meer af sprinten. Maar ik had lekker gereden en kwam voldaan over de streep. Dat was mijn doel. En het was daarnaast ook een erg gezellig dag! Stond ik toch gezellig met drie meiden op de foto:

????????????????????????????????????

 

Foto’s: Alfons Laudy en Fred Pellenaars