Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Ik was al niet zo’n fan van scooters…

Na regen komt zonneschijn, maar na hoogmoed komt ook de val. Beide zijn uitdrukkingen die laten weten dat na slechte tijden ook weer goede tijden komen, en andersom. De mooie tijden in het wielrennen waren voor mij aangebroken, maar blijkbaar word ook ik niet behoed van de mindere tijden. Want sinds gisteravond zitten drie vingers van mijn linkerhand tot aan mijn elleboog in het gips. Pink gebroken. Niet door ‘n spectaculaire val of een heldhaftige situatie in koers, maar gewoon door een stomme, stomme scooter op mijn trainingsrondje.

img_2626draai1Ik was nog maar 100 meter van m’n huis toen het ging regenen. Maar dat maakte me niets uit, ik wilde gewoon lekker even lostrappen na een fijne dinsdagavond-competitie en de dag vóór ronde 4 van de Swift Time Trials.  Op de Matilobrug waar je van Leiderdorp Leiden binnenkomt loopt de weg naar rechts. Met alle bermbosjes vol in bloei kan je compleet niet zien wat er aan komt. Ik rijd daar dus nooit hard (oprecht niet; je moet daar ook een beetje omhoog om de brug over te komen en iedereen kent mijn gebrek aan klimkwaliteiten!).
Maar een scooter van tegenovergestelde richting besloot wel om in deze onoverzichtelijke bocht een fietser te gaan inhalen. Toen ik ‘m zag was hij nog maar een meter van me vandaan, vól op mijn weghelft. Met droog weer had ik geremd, stond ik in no time stil en was ik er met de schrik en wat gevloek van afgekomen. Maar het wegdek was nat, dus toen ik remde raakte ik in een slip. Ik kon nog wel blijven staan, maar de scooter was niet van plan om ook maar iets van zijn inhaalsessie af te breken en raasde dus als een gekke langs me heen. Daarbij raakte hij mijn vingers met zijn koffer achterop. Mijn vingers werden finaal geplet tussen mijn stuur en die koffer. Ik reed wel door (net als de meneer op de scooter trouwens, geen ‘sorry’ ofzo…), omdat ik F. gedag ging zeggen bij Van Herwerden voor zijn vertrek naar de Marmotte. Maar naarmate ik langer op de fiets zat ging het steeds meer pijn doen. Het voelde niet lekker…

afbeelding21Na met het bedrijfsbusje teruggebracht te zijn naar huis (bedankt E.!), ging ik toch maar even langs het ziekenhuis. Ik woon er nu toch dichtbij. Ik hoopte te horen dat ‘t een flinke kneuzing was en een paardenmiddel te krijgen tegen de pijn. Maar de diagnose was anders. Niet gewoon ‘n vingerkootje, maar het gewricht zelf aan mijn linkerpink was gebroken. Dat veroorzaakte de helse pijn. En was de reden dat ik tot aan mijn elleboog in het gips moest.
Ik weet dat ‘t ook anders had kunnen aflopen. En dat ik blij moet zijn dat ik alleen maar ‘n gebroken vinger heb. En dat ben ik ook. Heus wel. Maar ik vind het wel een beetje cru dat, omdat een scooter-bestuurder het niet zo nauw neemt met verkeersregels en lijnen op de weg, ik nu mijn thuiswedstrijd niet kan rijden, of de enige klassieker in Zuid-Holland, en ik mijn Swift Time Trials-klassement kan weggooien. En in ‘t gips kom de dág voor mijn ploegfiets ein-de-lijk voor me klaarstaat.
En dan zouden wielrenners asociaal zijn… Rotscooters!