Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Kijken naar de billen van Niki

ST-AMAND-MONTROND - Milram-renner Niki Terpstra. ANP PHOTO VALERIE KUYPERS

ST-AMAND-MONTROND – Milram-renner Niki Terpstra. ANP PHOTO VALERIE KUYPERS

Ik had van R. een nieuw tandwieltje gekregen voor op mijn baanfiets en was aan het genieten van dit lichtere verzet, waarmee ik veel fijner fietste. En nog belangrijker; ik kreeg er geen pijn meer door in mijn knie. Dat had ik tot nu standaard als ik een versnelling inzette. Maar nu merkte ik dat ik toch wel wat beter met de snelle mannen mee kon. En dat kwam goed uit, want ploeggenootje D. fietste langs en riep tegen me: “Niki Tersptra is er, he?!”. Prompt stuurde ik een stukje naar links, waardoor ik ineens een stuk dichter bij mijn voorganger in het wiel terecht kwam. Want ik heb al eens toegegeven dat ik best wel puberaal kan worden van Niki…

Een beetje opletten nu, Nien. Als je al énigszins indruk wilt maken, moet je natuurlijk niet voor het eerst een grote valpartij veroorzaken. Deze ‘slip of the wheel’ heb ik gelukkig netjes opgevangen en er gebeurde niks ernstigs. Terwijl we verder fietsten en al op tempo aan het rijden waren, was Niki nog aan het warmrijden. Dus zou er een punt komen dat we die jongen zouden inhalen. Langzaam kwam de blauwe kont van Niki in beeld. Wat een pracht om te zien. Niet per se die billen hoor, maar hoe stil hij op zijn fiets zit. En hoe je ziet dat alle afzonderlijke spieren in zijn billen aan het werk zijn. Hoe dicht hij op zijn voorganger fietst. En hoe strak hij de lijn op de baan kan houden. Maar toegegeven; het uitzicht op die in Quick-Step-kleding gehulde billetjes was inderdaad niet onprettig.

Toen Niki was warmgereden en er wat tempo op deed (vast nog niet op 100%, maar het ging toch aardig rap) probeerde ik net als wat andere ‘hobbyisten’ zijn wiel te houden. En dat ging eigenlijk best aardig. Mede door dat nieuwe tandwieltje. Ik was de laatste in de rij, dus toen Niki de kop af gaf had hij de mogelijkheid om zich suf te staren op míjn billen. Maar daar zal hij vast niet zo enthousiast over zijn geweest als ik. Hij hield het op een gegeven moment dan ook voor gezien, zo achter mij.
En tja, ik heb de rest van de training een beetje met vleugeltjes gefietst, want hoe vaak maak je nou mee dat je achter je ‘idool’ van het andere geslacht in het wiel kunt zitten?

Foto: PZC