Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Koersen for dummies

kempen-2Je hebt gisteren ook koers gehad, dus verwacht er niet te veel van. Ook al zat je maar 30 km in koers, je bent wel blijven fietsen tot je écht niet meer kon, dus dat zul je wel voelen vandaag.

Ik denk het, D. zegt het. Terwijl het avondzonnetje prettig onze rug verwarmt, staan we bij de Coureur om een clubkoersje mee te pakken. Deze maand ga ik dat een paar keer doen, en elke keer zal D. erbij zijn om me in het peloton te begeleiden. Niet eens om me de fijne kneepjes van het vak te leren, maar – zo bleek gisteravond – om überhaupt te leren koersen. Want ik had er klaarblijkelijk nog geen benul van. Na anderhalf jaar bij de SwaboLadies leer ik eindelijk koersen. De koers begon rustig, maar in de tweede ronde werd er voor het eerst een ontsnappingspoging gedaan. D. begon met de coaching: Nu een wiel kiezen! Zelf zou ik op dat punt nog lang geen wiel hebben uitgekozen, ik zat immers nog in een breed over de weg rijdend peloton. Maar ik merkte dat het vroeg kiezen van dat ene wiel het een stuk makkelijker maakte om er dicht achter te blijven fietsen. Elke keer als zich een lint vormde, of als het juist stil viel, vertelde D. me hoe ik dat kon zien. En wanneer ik dus nog even diep moest gaan om erbij te zitten, of wanneer ik mijn fiets gewoon kon laten uitrollen. Als er aangezet moest worden na een bocht herinnerde D. me er aan dat ik daarvóór al moest terugschakelen en vervolgens al staande weer opschakelen. Een enkele keer moest hij me terug het peloton in duwen, om zo aan mij te laten zien dat iederéén op dat moment moe is en het kort erna echt wel weer stilvalt.

kempen-3Na een half uur besloten we samen dat ik een ronde zou laten lopen. Het tempo lag heel hoog en mijn hartslag daalde nauwelijks meer op de rustige stukken. Waarschijnlijk het resultaat van die koers op zondag. Ik was een beetje bang dat het na deze eerste ronde gedaan was en ik niet meer terug in het peloton zou komen. Maar; dat lukte wel! Wonder boven wonder ging het juist steeds beter. Zie je, toch een diesel, bevestigde ik in mijn hoofd. De rest van de koers ging het aanzetten na de bochten, het juiste wiel kiezen, voor in het peloton komen wanneer dat weinig energie kost en positie behouden alleen maar beter. Helaas werd ik nog een keer in de berm gereden door iemand die mij al de hele koers aan het hinderen was. Vast iets tegen vrouwen. In elk geval was mijn snelheid er na die bocht uit en mis ik nog de kracht in mijn benen om dan weer de versnelling in te zetten. Ach, als die Coureur-renner met zijn rood-grijze Cube en rugnummer 31 daar nou beter van slaapt, moet-ie vooral zijn gang gaan. Inmiddels ben ik dit soort haantjesgedrag in clubkoersen wel gewend en kan ik me er niet meer druk om maken. Ik had immers een veel beter dan verwachte clubkoers gereden. Zelfs ondanks de koers op zondag. Ja, die opwaartse spiraal is weer een flink stukje omhoog gegaan! Als ik het niet van mijn supertalent of bereconditie moet hebben, dan maar van de truucjes in het peloton, die ik nu eindelijk begin te leren. Of denk je dat die ouwetjes een zo veel betere conditie hebben dan jij dat zij het wél kunnen bijhouden en jij niet?, had D. al eens rethorisch aan mij gevraagd. Grappend beantwoordde ik die vraag met ‘ja’, maar ik wist uiteraard wel dat hij best eens gelijk zou kunnen hebben. En gisteren bewees ik dat, aan D. én aan mezelf. Had ik al eens verteld hoe leuk koersen is? Foto’s: Gerard Koorn