Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Leuk ploegje

swabo-coureur1Qua snelheid kan ik de (elite-)mannen nog niet bijbenen. Dat frustreert me enorm, maar dat is helaas niet anders als je pas twee jaar op een fiets zit en niet met dezelfde genen als ene mevrouw de Vries bent gezegend. Ik train zo hard ik kan, let op mijn gezondheid en zie tijdens wedstrijden tot kotsens toe af. Verder is het een kwestie van veel ervaring opdoen en de trucjes om goed in het peloton te rijden steeds beter toe te passen. Afgelopen zondag hielp ploeggenootje N. daar ontzettend goed bij. Ze had me vorig seizoen al eens op Swift gecoacht tijdens de wedstrijd en dan merk ik wel vooruitgang. Waar ze me vorig jaar al na drie rondes weer kwijt was, heb ik nu een kwartiertje tot twintig minuten onder haar begeleiding helemaal voorin het peloton gereden. Ze wees me de juiste plekjes in het peloton, vertelde me waar ik moest zitten voor de bochten en gaf me tussendoor ook nog wat andere tips. Bijvoorbeeld dat ik bij het aanzetten na de bocht mijn benen pas stil mocht houden als ik écht in het wiel van mijn voorganger zat. En níet als ik er nog 50cm achter hang. Heel logisch en dat is al vaker tegen me gezegd. Maar nu zal ik het voor altijd onthouden. Want in een dergelijke situatie zal ik vanaf nu altijd N.’s stem in mijn hoofd horen die tegen me zegt: Doortrappen tot je in het wiel zit! Dán pas mag je uitrusten! coureur-jeanineZelf kwam ik daardoor ook in een fanatieke ‘claim je plekje’-modus. Toen een of andere renner na een bocht in N.’s wiel wilde kruipen liet ik mij dat niet zomaar gebeuren. Míjn ploeggenootje: míjn wiel!!, dacht ik, en duwde mijn fiets langzaam opzij. De renner begreep het en liet zich afzakken – of ik weet eigenlijk niet wat hij deed, want ik was inmiddels flink aan het afzien in de poging N.’s wiel te houden. Na twintig minuten was het voor mij dan ook op. Mijn benen konden mij niet meer in de eerste 10,15 posities van het peloton houden. En niet veel later moest ik het peloton ook laten gaan. En vervolgens nog twee of drie keer. Heel frustrerend, als je ziet dat N. samen met eerstejaars ploeggenootjes S. en D. wel gewoon vrolijk mee fietst in het peloton – terwijl die ook nog de Drentse 8 in hun benen hadden van donderdag – en Swift-renster H. ook zonder problemen in het peloton uitrijdt. Maar daar komt die jarenlange hardheid en koerservaring natuurlijk weer om de hoek kijken. Met ploeggenootjes S. en N. lig ik wel een beetje op hetzelfde niveau. En ook dat is best knap, aangezien S. al vier seizoenen bij de hot pink brigade fietst en N. op hoog niveau heeft geschaatst. Dus ik vind het zelf best goed, van mezelf. En als je zulke lieve ploeggenootjes hebt als een N., of een S. die me een duwtje geeft als het even net niet lukt (net als oud-Swabiste A. vorige week), of mijn trainer die alle tijd voor me neemt en m’n ‘mental coach‘ die in menig gesprek mijn hoofd weer de juiste kant op laat denken, dan is het eigenlijk zo ontzettend leuk om te mogen fietsen in dit ploegje. Ook al is het dan (nog) niet op het niveau wat ik het liefste wil. Ik geniet. Van elk moment dat ik op de fiets zit. En daar draait het om, toch?

Foto’s: Gerard Koorn (ploeggennootje D. met H. in haar wiel) en Fotograaf Wilco / DigitalPhotoRotterdam