Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Marianne en Anna

wkHoe zal het gegaan zijn afgelopen zaterdag, bij de wegwedstrijd van de dames op het WK Wielrennen?

Marianne ziet een renster in het oranje meespringen in de kopgroep. Mooi zo!, denkt ze. Maar ze kan niet goed zien wie het precies is en doordat er niet met oortjes wordt gewerkt kan ze het ook niet even vragen. Ze kijkt om zich heen; Annemiek zit er nog. En daar, Adrie. Loes en Ellen kunnen het ook niet zijn, want die liggen al achterop. Jeetje, het is die jonge Anna! Dat was niet de favoriete persoon die Marianne graag in de kopgroep zag. Niet dat ze niet hard kan fietsen – ze is immers Europees kampioene – maar kan ze de druk aan? Durft zij met grote namen als Neben en Becker de van tevoren afgesproken strategie uit te voeren?: nu geen meter op kop gaan rijden. Zal ze niet worden opgehitst door het Nederlandse publiek? Tellen de 130 kilometers op een WK in eigen land misschien niet dubbel voor zo’n jong meisje, houdt ze het wel tot het einde vol? Op televisie zien we dat Anna zich geen seconde gek laten maken en netjes in het laatste wiel blijft zitten in de kopgroep. Maar Marianne weet van niets. Ze voelt alleen dat haar benen goed zijn. Heel goed.

Op drie rondes voor het einde houdt ze het niet meer uit. Marianne weet zich altijd wel rustig te houden en raakt niet snel in paniek, maar het is nu al vijf keer eerder mis gegaan. Het. Mag. Niet. Nog. Eens. Zilver. Worden. Dus iets eerder dan ze van tevoren bedacht had zet ze een demarrage in op de Cauberg. De enige die uiteindelijk mee kan is de Italiaanse Longo Borghini, één van de serieuze concurrentes van Marianne. Niet ideaal dus, maar Marianne weet dat ze nog maar 80% van haar kunnen heeft gegeven. De kopgroep raakt even ontregeld, maar de vijf oorspronkelijke koploopsters en de twee nieuwe dames vinden elkaar weer. Zonder één blik te hoeven wisselen zet Anna zich op kop. Ze rijdt de benen uit haar lijf. Ze voelt het wel, na die tijdrit van dinsdag die voor geen meter liep. Maar ze gaat gewoon door.
Het tempo loopt heel langzaam terug, Anna wordt moe. Maar voordat Marianne iets hoeft te doen neemt de jonge Italiaanse Ratto de kop over. Yes!, denkt Marianne. Dit betekent dat de verdedigend Wereldkampioene, de Italiaanse Giorgia Bronzini, zich inderdaad niet goed voelt. Niet dat ze echt iets geloofde van dat griepje eerder in de week, maar dit is goed nieuws. Het zal straks gaan tussen Longo Borghini en zij zelf, weet ze nu. En ze weet ook dat ze dat kan winnen. Nu alleen niet te veel energie verspillen.

Als ze ziet dat Anna echt te moe wordt zet Marianne zich zelf op kop. Ga maar even uitrusten, uit de wind zitten, zegt ze tegen Anna. Zonder op de top van haar kunnen te rijden probeert Marianne toch het tempo er in te houden, want deze kopgroep is te ideaal om het peloton terug te laten komen. Het zijn alleen nog maar de Italiaanse en Nederlandse rensters die nu op kop komen. Deze landen zijn immers met twee rensters vertegenwoordigd in de kopgroep. Maar Neben heeft al een keer moeten lossen en Becker zal er ook afgereden worden op de laatste beklimming van de Cauberg. Hoe het zit met die Australische Neylan, dat weet Marianne niet zeker, maar het grootste gevaar zal van Longo Borghini komen. Die is tactisch ook sterk en probeert bij elke beweging het wiel van Marianne te houden.
De kopgroep rijdt voor de laatste keer Valkenburg in. Ratto en Becker zijn ze inmiddels kwijt geraakt bij een versnelling tussendoor. Anna en Marianne overleggen; hoe pakken ze deze finale aan? Marianne vraagt aan Anna of zij er nog één keer een klap op kan geven. Ja hoor, zegt Anna koeltjes. Ze voelt haar benen wel, maar voor deze topvrouw zal ze haar benen tot zwijgen manen. Als ze de Cauberg op keren draait Anna als eerste de bocht door. Ze gaat meteen op haar pedalen staan. Bam-bam-bam-bam, ze perst álles eruit wat ze nog heeft. Marianne zit twee plekjes achter haar, klaar om te reageren zodra iemand demarreert. Het is voormalig hardloopster Neylan die als eerste gaat. Marianne ziet het en zet direct de versnelling in. Tik-tik, meteen opschakelen. Ze vliegt Neylan voorbij. Longo Borghini probeert mee te springen, maar komt zelfs niet over de Australische heen. Als ze boven zijn is de afstand tussen de rensters voldoende; het podium is bepaald. Ze hoeven alleen nog maar naar de streep te rijden. Marianne voorop, Neylan erachter en Longo Borghini als derde. Anna is helemaal op en laat het lopen. Ze heeft haar taak volbracht.

Marianne komt schreeuwend van geluk over de streep, met een Nederlandse vlag in haar handen. Vier rensters na haar komt ook Anna met een gebalde vuist over de finishlijn. Dat zij zelf misschien nog wel eens deze titel gaat pakken in de toekomst komt op dit moment niet in haar op. Ze is alleen maar ontzettend blij. Haar moeie benen voelt ze door de adrenaline die nu door haar lichaam giert niet eens meer. Want het is gelukt. Marianne heeft ‘m!

Marianne en Anna, de twee heldinnen van de dag.

Foto: Manifoto.de/N7even Bikes