Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Marijn schrijft een brief

marijnGeen blog van mijn hand vandaag. Nee, ik ga ongegeneerd de blog die Marijn de Vries gisteren schreef hier kopiëren. Want het is een fantastisch geschreven brief. Een open brief aan Pat McQuaid van de UCI, waarin in compleet heldere taal wordt uitgelegd hoe het vrouwenwielrennen op een realistische manier kan groeien en professionaliseren. Ik ben nog lang geen ‘onbekende knecht uit een grote ploeg’, maar mocht ik ooit op dat niveau komen, dan hoop ik dat er inmiddels iets is veranderd. Want Marijn heeft gelijk.

Geachte heer McQuaid, beste Pat,

U bent dezer dagen vreselijk verdrietig over alle dopingperikelen in het mannenwielrennen, dat begrijp ik best. Toch hoop ik dat u tussen het treuren door de moeite neemt mijn hartenkreet tot u te nemen. Anders zou het wel eens een heel verdrietig decennium voor het vrouwenwielrennen kunnen worden.

(…)

Hoe kom je aan geld in de wielerwereld? Via sponsors. Dat hoef ik u natuurlijk niet te vertellen. Hoe kom je aan sponsors? Door hen de mogelijkheid te bieden reclame te maken voor hun product. En daar zit ‘m de crux. Hoewel steeds meer meiden een racefiets kopen om in het weekend een rondje te toeren, is er nauwelijks aandacht voor vrouwenwielrennen. Sponsors zijn dus niet bijster happig om te investeren.

Het is frustrerend dat de media zo weinig aandacht aan vrouwenwielrennen besteden, maar het verwijt volledig bij hen leggen vind ik wat al te makkelijk. Waarom zou een sportprogramma beelden laten zien van onbekende sportsters in een onbekende koers? Kijkers willen meeleven. Dat lukt niet echt als ze moeten kijken naar iets dat in alle facetten totaal onbekend is. Onbekend maakt onbemind.

Toch zie ik een kentering. Tijdens koersen die ook door mannen worden gereden, zoals de Omloop het Nieuwsblad, de Waalse Pijl en vooral de Ronde van Vlaanderen is er plots wél aandacht voor ons. Hoe miniem ook, we komen op de nationale televisie. Ieder jaar een paar minuutjes meer. Logisch: alle wielerliefhebbers kennen die koersen. Het is best geinig om eens een peloton vrouwen de Muur van Huy te zien beklimmen of over de kasseien van de Paddestraat te zien rossen. En voor de media kan het niet makkelijker: alle apparatuur is al aanwezig voor het uitzenden van de mannenkoers. Een kleine moeite om wat beelden van de vrouwen te schieten en die uit te zenden, dus.

Precies hier zie ik een rol voor u weggelegd. U bent degene die koersorganisaties kunt verplichten een vrouwenkoers naast de mannenkoers te organiseren, op straffe van het intrekking van de vergunning als ze weigeren. Natuurlijk kost het de organisaties extra tijd en geld, maar dat is slechts een fractie vergeleken bij wat ze moeten investeren in het organiseren van de koers an sich. Een vrouwenversie is dus een kleine moeite.

(…)

En dan te bedenken dat het vrouwenwielrennen sinds de tijd van Van Moorsel, Longo, Mansveld en Melchers een waanzinnige professionalisering heeft doorgemaakt. De sport is groter geworden, het niveau hoger. Toegegeven: de echte wereldtoppers kunnen ervan leven – al houdt het niet over. Wij, de voor u en het publiek onbekende knechten uit de grote ploegen, moeten ploeteren om ons hoofd boven water te houden. We moeten erbij werken, geld lenen van onze ouders of steunen op een partner met een goede baan. Om het voor de gein maar eens te vergelijken: voor het maandsalaris van iemand als Bauke Mollema moeten wij om en nabij de vijf jaar fietsen.

Op deze manier komen we nooit verder. Hoe professioneel we zelf ook ingesteld zijn, hoeveel we er ook voor willen doen: het hangt uiteindelijk toch van geld af of we met onze sport kunnen groeien of niet. Vrouwenwielrennen heeft niet de historie en het aanzien van het mannenwielrennen. Maar we kunnen die wel kweken, te beginnen bij koersen op alle bekende mannenparcoursen, waar de tv-camera’s en de journalisten al aanwezig zijn. Veel makkelijker kunnen we het de media en het publiek niet maken.

(…)

Van de individuele koersorganisaties hoeven we het niet te verwachten – de enkele bekende uitzonderingen daargelaten. Het wordt dus tijd dat de UCI zijn verantwoordelijkheid neemt en voor een langere tijd structureel een vrouwenversie bij elke grote mannenkoers verplicht stelt. Overbodig om te zeggen hoe waanzinnig cool wij dat zouden vinden. De bal ligt bij u, meneer McQuaid.

Hartelijk dank voor uw aandacht en tijd.

Marijn de Vries

De hele brief kun je lezen op Marijns site.

Foto: Leontien.nl