Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Mesdames op de Champs Élysées

Ik heb het prima naar mijn zin in de wielersport. Ik ben geen wielertalent, verre van, maar geniet op nationaal niveau van de koersen die ik rijd. Voor iemand die pas vier jaar op een racefiets zit doe ik het vrij aardig, vind ik zelf. Met mijn nieuwe ploeg voor seizoen 2014 zal het alleen nog maar beter gaan. Ik geniet van het feit dat ik lekker sport, maar daarnaast ook maatschappelijk nog iets kan betekenen in mijn baan bij de Universiteit Leiden en als journalist. Ik heb het nooit echt jammer gevonden dat ik wielrennen te laat heb ontdekt en nooit meer prof zou kunnen worden. Als ik dat al had gekund wanneer ik op jonge leeftijd ermee was begonnen. Misschien had ik er gewoon de aanleg niet voor gehad. Maar ik hoef daar niet over na te denken; het gebeurt niet meer. Prof zijn behoort niet meer tot de mogelijkheden en dat is oké.

Althans. Dat was totdat ik hoorde dat de ASO, de organisator van onder andere de Tour de France, eindelijk een dameswedstrijd gaat organiseren, op de laatste dag van de Tour. Die befaamde etappe over de Champs Élysées. Naam van deze koers wordt ‘La Course by le Tour’. Hoewel Marianne Vos en enkele medestanders hadden gelobbyd voor een héle Tour de France voor vrouwen, drie weken lang, is dit een prachtig (tussen)resultaat.

Het mannenwielrennen volg ik al van jongs af aan en ook daarbij had ik vroeger nooit de gedachte ‘dat wil ik ook!’. Dameswielrennen was destijds nog niet populair, maar ook buiten het gegeven dat er wel degelijk een vrouwelijke variant van het wielerpeloton was, had ik nooit het verlangen zelf zo op die wegen te koersen, op een finishlijn af te stevenen als peloton of de wind door je haren te voelen bij een afdaling van een col – behálve bij de slotetappe van de Tour. Dat vond en vind ik werkelijk zo prachtig mooi!

Die rondjes over de Champs Élysées, waar je normaal nooit of te nimmer met de fiets overheen kunt zonder van drie kanten tegelijk aangereden te worden, helemaal afgesloten zodat een peloton wielrenners erover heen kan. Met een snelheid van 50, 60, 70 km/u over de kasseien of de goot aan de zijkant. Dat moet een machtig mooi gevoel geven en dát zou ik wel eens willen meemaken! De dames die nu prof zijn krijgen die kans. In elk geval een aantal dames per ploeg. Ik ben stiekem een beetje jaloers op ze. Voor het eerst vind ik het echt ontzettend jammer dat ik geen prof ben en de mogelijkheid om daar te koersen nooit zal krijgen. Maar ik ben ook gewoon heel enthousiast. Ik wens de mesdames die de Champs Élysées gaan overnemen alvast een spectaculaire koers toe en ik hoop dat ze genieten van dit historische feit.

En het mooiste is dat er ook een reactie komt uit andere hoeken van Europa. De Vuelta a Espana-organisator heeft aangekondigd eveneens een dameswedstrijd op de laatste dag van deze Spaanse ronde te willen organiseren. Een Giro voor dames is er al. Zouden we in de toekomst dan ooit misschien drie grote rondes voor profdames krijgen? Ik hoop het, maar voor nu is dit een prima ontwikkeling. Geduld is een schone zaak. Maar het is duidelijk dat het dameswielrennen groeit en langzaam de wereld verovert!