Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Mijn hoofd tolt

armstrongDat Lance zelf niet helemaal eerlijk blijkt te zijn geweest, dat vind ik niet zo’n grote schok. Ik ben nooit zo’n Lance-aanhanger geweest. Ik vind hem ten eerste al niet knap, hij kwam op mij nooit echt sympathiek over en ik kon niet geloven dat hij zonder vals te spelen zo’n grote overmacht in het profpeloton kon hebben. Zeker toen ik zelf begon te fietsen en me wat meer kon inbeelden wat het lichaam van je vraagt in een drie weken durende Tour – en wetende van naaste familie wat een chemokuur met je lichamelijke gezondheid doet – kon ik me niet voorstellen dat hij schoon alle hooggebergtes in Frankrijk kon bedwingen. En aangezien het gedurende de jaren steeds duidelijker werd dat dopinggebruik in de tijd van Armstrong breed geaccepteerd was, toen was ik er echt zeker van dat hij ze er niet, als zeldzame schone renner tussen al die dopers, alsnog allemaal uit reed. Toch viel gisteren de bom. Het is Koers zette alle gisteravond beschikbare documenten netjes op een rijtje.

Het heftige nieuws was dus niet Lance’s dopinggebruik. Wat echter wel heftig is, is het nieuws dat die hele US Postal-ploeg een geöliede dopingmachine was. Dat renners in die ploeg werden gedwongen ook te dopen als ze er wilden blijven rijden. Dat achteraf blijkt dat er in die tijd eigenlijk in elke ploeg wel een dokter of ‘Motoman‘ was die zorgde voor doping, als bepaalde renners óf de gehele ploeg daar behoefte aan hadden – óók bij de Rabo-ploeg. Dat baart me zorgen. Rabobank heeft altijd te kennen gegeven uit het wielrennen te stappen als er doping in het spel zou komen. Geruchten over dopinggebruik onder diverse Rabobank-renners zijn er altijd wel geweest, maar dat een Rabo-dokter voor Levi Leipheimer‘s doping zorgde gaat wel een stapje verder. Het proteam is recentelijk vanwege haar houding en resultaten toch al niet positief in het nieuws geweest (ter verduidelijking: níet om doping-geruchten) en ik ben bang dat Rabobank als sponsor straks echt de stekker eruit trekt. En daarbij eventueel ook de sponsoring voor het continental team, de offroaders en het vrouwenteam stop zet. Hoewel er tegenwoordig gelukkig ook nog enkele andere grote Nederlandse profploegen bestaan zal dat een bijzonder negatief effect hebben op de sport. Want wat niet iedereen weet is hoeveel Rabobank ook op amateurniveau betekent, van de sportklasse tot elite zonder contract. Het is dé grote sponsor in lokale, regionale en nationale wedstrijden. Zo’n beslissing zal dus ook zijn effect hebben op de plaatselijke wielerclub.

Er moet mij toch ook nog iets anders van het hart. Er is namelijk iets dat mij toch echt een beetje pijn heeft gedaan in dit hele verhaal. Het vrouwenwielrennen wordt altijd een beetje afgedaan als amateursport, in de negatieve zin van het woord. Dat zou het elite-, laat staan het profniveau, niet waardig zijn. Die vrouwen rijden maar zo langzaam en hun koersen zijn zo saai. Zelfs Danny Nelissen komt er openlijk voor uit vrouwenwielrennen maar niks te vinden. Het vrouwenwielrennen wordt een beetje als farce neergezet. Nee, de mannelijke profrenners, dát zijn pas echt helden! Helden die vals speelden, blijkt nu. En waarvan de (hopelijke) uitzondering dat nog steeds doet. Ik zeg niet dat vrouwenwielrennen 100% schoon is, dat is namelijk echt niet zo. Maar in plaats van dat men het vrouwenwielrennen (ons, mij dus) belachelijk maakt kan er ook eens wat meer support gaan naar deze tak van sport. Nogmaals; de vrouwelijke wielersport zit echt niet vol brave engeltjes, maar ik kan het niet helpen me nu als deelneemster in het vrouwenwielrennen toch wel deels gepiepeld te voelen na alle mocking die ons ten deel is gevallen.

Tot slot nog één opmerking. Zoals José het ook al zei: wat bezielt je om, als je aan de rand van de afgrond hebt gestaan, je de dood in de ogen hebt gekeken, je lichaam tot zulke extremen te pushen en al die ‘troep’ in je lichaam te stoppen? Dan heb je toch geen respect voor het leven, lijkt het wel? Ik zou na zo’n ervaring eerder de neiging hebben om met al mijn familie en vrienden in een hutje op de hei te gaan wonen en zo de rest van mijn dagen tussen alle mensen waar ik van houd in rust te mogen leven. Lance heeft blijkbaar een andere keuze gemaakt.

Mijn hoofd tolt, het duizelt me van alle informatie. Wat dit nu echt betekent voor de wielersport moet de tijd nog gaan uitwijzen. Ik hoop dat het geen definitieve, desastreuze gevolgen heeft voor de sport. Ik hoop (in mijn naïviteit?) dat dit een op zichzelf staand decennium was waarin dopinggebruik tot de limieten werd gedreven, maar waarvan we aan het terugkomen zijn. Dat sponsoren de moed niet verliezen en geloven in een steeds schonere sport, waarin altijd nog wel een dopinggeval zal voorkomen, omdat dat in alle sporten het geval is. Maar waar wielrenners wel weer de helden worden die ze waren. En er misschien ook wel wat heldinnen ontstaan.

Foto: The Courier-Mail

67833_wielertaals1Deze blog kan ook gelezen worden op Wielertaal.nl