Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Nasrdin & Jeanine

nasrdinWij lijken verdomd veel op elkaar, Nasrdin Dchar en ik. Hij een Nederlands-Marokkaanse jongen, acteur, winnaar van een Gouden Kalf en hij staat ook geregeld op de planken in het theater. Ik een blank, Nederlands meisje, zit af en toe op de fiets en werk als redacteur. Hoe daar een overeenkomst in te vinden is lijkt lastig. Maar wij zijn beiden best fanatieke hypochonders. Dat bleek toen ik gisteren 24 uur met… terugkeek via Uitzending Gemist.

Op televisie was de aflevering met Claudia Breij te zien. Maar omdat ik haar niet zo mag en dus wist dat ik die aflevering niet zou kijken, heb ik de aflevering met Nasrdin Dchar ‘opgespaard’ om in plaats daarvan op te zetten. Ja, zo doe ik dat met tv-programma’s waar ik me erg op verheug. Zal wel één of andere rare tic zijn. Net als met die hypochondrie.
Die irrationele angst om ziek te worden komt eigenlijk voort uit angst voor de dood. Bij hem de angst om dood te gáan, zo vertelde hij, bij mij de angst om dood te zíjn. Daarom zijn we allebei bij het kleinste bobbeltje in ons lichaam al helemaal in paniek (zeg alsjeblieft niet knobbeltje, want dat klinkt écht eng). Zo zit ik geregeld bij de huisarts als ik het gevoel heb dat iets trekt in mijn oksels (borst- of lymfeklierkanker), als ik al wel een hele lange tijd met hoofdpijn rondloop (hersentumor) of als die buikpijn die ik eenmaal per maand voel op een ander moment in de maand aanwezig is (darmkanker). En zo heeft Nasrdin afgelopen jaar prostaatkanker gehad, in zijn gedachten.

Nu behoud ik gelukkig ook nog wel een klein beetje realiteitszin. Toen ik in mijn eerste jaar als student zó ontzettend verkouden was en dat al voor een hele lange tijd, bleek na een bloedtest dat ik inderdaad Pfeiffer had. En elke keer als ik naar de huisarts ga omdat ik het idee heb dat de bloedarmoede wel weer eens de kop op kan hebben gestoken, dan is dat 9 van de 10 keer ook echt het geval. En die ene keer is het nog niet full on bloedarmoede, maar is het ijzergehalte in mijn bloed wel aan de lage kant. Ik weet dat mijn panische ziektebeelden irrationeel zijn en accepteer ze nu maar zoals ze zijn. Ik ga naar de huisarts met de mededeling dat ik ‘weer eens iets heb gevoeld’ en de huisarts voelt het na en verzekert me dat het niks ernstigs is. En mocht ‘t ooit wel iets van serieuze aard zijn, dan ben ik er hoogst waarschijnlijk vroeg genoeg bij geweest om er nog iets mee te kunnen. Dus het heeft ook wel zijn positieve kanten, die hypochondrie. Maar ik was toch heel blij dat stoere (theater)acteurs als Nasrdin Dchar dezelfde rare afwijkingen kunnen hebben als dit gekke meisje. Misschien moeten we dit nieuwe boek van Paloma Bourgonje maar eens gaan lezen…

Foto: VPRO