Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Negatief gevolg

kopie-van-p1100612Gisteren was rit 1 van de Swift Time Trials. Twee weken geleden had ik om de moreel te verhogen meegedaan aan de proloog, om mijn eerste uitslag van seizoen 2012 een feit te laten zijn. Gisteren deed ik opnieuw niet mee voor een PR of korte uitslag. Ik wilde mijn benen testen. Afgelopen week in Borsele voelden ze al een stuk beter aan, nu eens zien of ik mezelf ook helemaal alleen kon blijven motiveren diep te gaan. Er stond belachelijk veel wind – met hoge velgen en zijwind vind ik dat af en toe nog best eng. Diep ben ik gegaan. Dat lukte goed. Als mijn benen schreeuwden van de pijn kon ik ze met mijn hoofd er toch toe zetten nog even harder te trappen. Tegen de wind in. Zoef zoef zoef. Helaas werd ik op een-derde ingehaald door de jongen die achter me startte – hij zette uiteindelijk een PR neer. Op twee-derde werd ik ingehaald door ploeggenootje D., die vervolgens ook een PR neerzette. Dat zou bij mij duidelijk niet het geval gaan worden. Niks van aantrekken, zei ik tegen mezelf. Je wist dat je niet zou rijden voor een goede tijd, maar slechts als onderdeel, terug in opbouw, naar een goede vorm. Dus perste ik er de laatste kilometers, wind tegen, nog alle kracht uit die ik in mijn benen had. Tot ik op een kilometer van de finish iets hoorde. Gefluit. Nee zeg, komt er nou nóg iemand voorbij, zo net voor de finish?! Maar er kwam niemand voorbij. Was ’t dan een automobilist die wilde aangeven dat-ie er langs moest? Ik hield lichtjes in, om de potentiële auto te laten inhalen. Met mijn bij lange na niet beste tijd wilde ik niet riskeren van achteren geschept te worden. Geen winnaarsmentaliteit, maar wel zo veilig. Maar, ook een auto kwam er niet langs. Ik bleef gepraat achter me horen, maar kon met die druppelhelm op mijn hoofd niet goed horen wie of wat het nou was. Inmiddels was ik mijn concentratie lang en breed kwijt. En begon ik dingen te denken als ‘Oh jee! Ze kijken nu naar mijn kont! Die is in deze positie nou niet echt op zijn elegantst…’ en ‘Shit hé, als zij op hun tellertje kijken zien ze hoe belachelijk langzaam ik nog ga…‘ en ‘Zouden ze nu mijn gewone fiets met opzetstuurtje en mijn niet-snelpak aan het uitlachen zijn?‘. En in plaats van dat ze nou inhaalden, zodat ik in hun slipstream nog even over de finish kwam… Niets van dat alles. Ik kwam met mijn gevolg achter mij aan over de streep. Achteraf zag ik dat het inderdaad een groepje mannen op de racefiets was. De eerste nog wel iemand met SwABo-arm- en beenstukken. Daarvan zou je wel enige sympathie verwachten. Niet dus. Nu zal het niet dit groepje mannen zijn geweest waardoor ik mijn op-een-na-slechtste tijd ooit heb neergezet. Toch baalde ik er flink van. Omdat ik niet tot op het laatst mijn concentratie heb behouden en ook daar nog helemaal tot het gaatje ben gegaan. Na een naar tevredenheid verlopen koers weer even een lichte domper. Zeker toen ik mijn eindtijd en -uitslag zag. Maar het zal er allemaal wel bij horen. Hier kweek ik tenminste weer wat mentale weerbaarheid mee, die ik ook eventjes kwijt was. Zullen we dan maar zeggen.

Foto: Gerard Koorn