Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Nervositeit en viezigheid op de baan

Op de baan fietsen is soms best een beetje spannend, je kan er wat zenuwachtig van worden en je moet in ieder geval rustig sturen. Want als je krampachtig je stuur vasthoudt, dan ben je veel meer aan het wiebelen. Met elke beweging die je bovenlichaam maakt stuur je dan mee naar links of rechts. Best een gevaarlijke situatie. Dus om succesvol op de baan te fietsen moet je eigenlijk heel ontspannen zijn. Wat natuurlijk een beetje tegenstrijdig klinkt met druk op de pedalen houden, snelheid houden, niet je benen stil houden en je angst uitschakelen (enkele van de tips die ik kreeg voordat ik aan mijn eerste baanlesje begon). De grootste kunst is om alles met elkaar te combineren.Competitors ride behind the pace-bike during the Women's Keirin final crash at the Track Cycling World Cup Classic being held at the Laoshan Velodrome in BeijingDat gaat me goed af, al zeg ik het zelf. Ik vind het heerlijk op de baan. En als je op een vrije training lekker in het wiel van iemand gaat zitten kun je fijn je rondjes maken en kom je in een warme omgeving aan je uurtjes op de fiets. Meestal kan je in iemands wiel een klein beetje meer ontspannen rijden. Je hoeft immers alleen maar op het wiel vóór je te letten. – Tenzij je in het wiel zit van de man die ik gisteren uitkoos.

Wat een nervositeit! Constant omkijken zonder reden, zodat het net lijkt alsof hij elk moment wil demarreren; in elke bocht net wat te laat insturen zodat hij in de bocht ineens naar buiten toe rijdt; dan weer naar links sturen om het wiel van zijn voorganger te ontwijken (terwijl je dat juist niet moet doen, omdat je dan vanwege een korter af te leggen afstand nóg dichter op je voorganger uitkomt); handen van het stuur; handen op het stuur; handen in de beugels; nog eens omkijken…; you get the idea. Ik was me flink aan het ergeren.

stalenros-nlToen krabde de man zich ongegeneerd op alle plekken van zijn kont. Werkelijk geen enkel plekje werd overgeslagen. Als je zo’n vervelend zittende broek aanhebt, dan doe je toch een andere aan? Elk item wielerkleding dat hij aanhad was al een andere kleur, dus hij deed het ook niet voor de aesthetiek. Vervolgens gaf de man een teken met zijn rechterhand alsof ik afstand moest houden. Of wilde hij gewoon zijn hand even van het stuur halen? Ik wist het niet zeker. En ineens schoot me de column van Marijn de Vries over windjes te boven. Aaaah nee, gaat hij nou ook zo’n donkerbruine, zware wind produceren?! Bedoelde hij dát met ‘afstand houden’?! Ik kon het idee niet meer van me afzetten. Er kwamen gelukkig geen onaangename geuren mijn neus binnen, dus volgens mij was het loos alarm. Maar alleen het idee al deed me walgen.

Ik heb het treintje uitgereden tot ik op kop zat. Toen kon ik lekker met de (frisse!) rijwind nog een paar rondjes knallen. De rest van de avond heb ik hem ontweken. Ik ben alleen bang dat hij de volgende keer in compleet andere outfit naar de baan gaat. En dat ik dan weer achter hem zit. Ik ga het dan niet afwachten, ik smeer ‘m dan als de wiedeweerga!

Foto’s: Olympic 2012-tickets en StalenRos.nl