Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Niet zo piepen

ttbike“Niet zo piepen!” vertelde mijn trainer me, toen ik aan het zeuren was over mijn zenuwen voor de laatste tijdrit van de Swift Time Trials. Ik had de dag ervoor een iets te lange hersteltraining afgewerkt, omdat ik wilde bijkletsen met fietsmaatje F., dus ik had wel een beetje zware benen. Mijn pink was opnieuw erg pijnlijk. En dik, en blauw. Ik zou voor het eerst op mijn Giant een tijdrit rijden, dus verwachtte daar wel wat tijd mee te verliezen. Ik was bang dat mijn directe rivale D. me er finaal uit zou rijden. En dat ik met een rotgevoel op vakantie zou gaan. Want dit was mijn laatste fietsritje voor ik morgen richting het zuiden vertrek. “Je rijdt tijdritten voor jezelf, zie het dan maar gewoon als trainen”, verzekerde mijn trainer me opnieuw. Oké, hij heeft ook gelijk. Tijdritten rijd je in je eentje, dus als het niet gaat kan ik stoppen. En als ik er finaal word uitgereden zie je dat toch pas na afloop in de uitslag.

Gerustgesteld, maar niet minder zenuwachtig, stond ik gisteren aan de start in Woubrugge. Eén renner en twee rensters, waaronder D., startten voor mij. De wind stond gunstig. Op zich fijn, maar dat zou dus ook geen excuus zijn voor een eventuele slechte tijd…  Toen ik mocht starten was er net een auto aan het keren, waardoor ik me enigszins moest inhouden bij de start. Heb ík weer. Maar toen ik eenmaal op tempo was ging het best lekker. Ik kon mijn snelheid tot de eerste bocht ruim boven de 40 km/u houden. Hmm, misschien zijn mijn benen toch niet zo slecht als ik dacht. Tussen de eerste en tweede bocht zouden we de meeste tegenwind hebben. Even een klein beetje inhouden. Niet tot het gaatje stoempen hier, want er moet nog een beetje reserve overblijven voor de rest van de rit. Bij het keerpunt zag ik dat ik best dichtbij de drie starters voor mij was gekomen. Dat gaf moraal, waardoor ik nog net een trapje per minuut méer kon maken. Dat kon misschien ook iets goedmaken van mijn slecht uitgevoerde draai – je gebruikt je pink toch nog best veel om je balans te houden…
Na de laatste bocht is het een kwestie van helemaal kapotgaan. Dan hoef je niet meer te sparen,  dan moet je álle kracht die nog in je benen zit gebruiken. Op dit stuk haalde ik de renner in die als eerste gestart was. Ik besloot me daarna hélemaal leeg te rijden. Alle frustratie van mijn gebroken pink en andere (niet ernstige) privé-zaken er uit te trappen.
Bij de finish was ik dan ook compleet op. Staand, leunend, hangend op mijn tijdritstuur moest ik op adem komen voor ik mijn been over m’n frame durfde te halen. Bang om gewoon door mijn benen heen te zakken. Volgens mij moet je dit voelen na elke tijdrit. Nu pas begin ik het ‘kunstje’ echt door te krijgen. Ik was benieuwd naar mijn tijd.

‘s Avonds sms’tje ploeggenootje O. me; ‘Je hebt ‘m binnen, je derde plek!’. Wat?! Mijn derde plek, waarvan ik dacht dat die niet meer haalbaar was? Met deze laatste rit tóch gelukt?! Snel keek ik op internet. Bij deze laatste tijdrit, die ik vanwege mijn zenuwen maar gewoon als training moest zien, heb ik een PR gereden. Daarmee heb ik genoeg punten binnengehaald om zowel D. als oud-Swabiste A. voorbij te gaan in het algemeen klassement. Wat een geweldige laatste rit voor de vakantie! Helemaal geen rotgevoel, maar euforie!

Dus aardige trainer, ik zal in het vervolg niet meer zo piepen!

Foto: Red Bubble