Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Nog een jaartje wachten op de parel

Ik wilde zó graag die Parel van de Veluwe rijden. Niet omdat ik hoopte daar nu voor het eerst eens te kunnen uitrijden, maar omdat het de Parel is. De naam zegt het al. Geen verhuis-moeie beentjes, geen peesirritatie kon mij daar van af houden. Ik had mijn baas al verwittigd dat ik die dag niet op m’n werk zou zijn. Ik was dan nog wel niet helemaal in topconditie sinds de verhuizing, maar ik zou daar gewoon doorheen bijten.
Maar de kosmos, het lot, (God?) had andere plannen. Want de heftige buikgriep die er over heen werd gegooid – dat werd me te veel. Op zondag begon mijn maag al aan te geven dat ‘t niet helemaal lekker ging daarbinnen. Dat werd maandag steeds erger en dinsdag liep ik met chronische maag- en darmkrampen en misselijkheid rond. Nog steeds er van uitgaande dat ik wel gewoon zou starten. Die misselijkheid en pijn moesten zich maar even gedeisd houden tijdens de wedstrijd. Sowieso had ik nog één nachtrust voor de start in de Parel, dus dat moest de laatste ziektebacilletjes gewoon even uit mijn lichaam helpen.
Maar die nachtrust, die is er nooit van gekomen.  Ik zal de details besparen, maar laten we het er op houden dat het geen pretty sight was. Compleet gebroken en helemaal leeg (letterlijk en figuurlijk) ging om 6.30u de wekker. Ik moest binnen een half uur in de auto springen als ik wilde starten, maar het ging niet. Binnen dat ene half uur had ik alweer drie keer mijn (netjes geverfde, helemaal eigen) badkamertje opgezocht. Nu is het wc-issue sowieso al een probleem in vrouwenkoersen en de frequentie waarop ik een wc nodig had was niet te combineren met een wedstrijdje.
Ik moest mijn startplek opgeven. Niet eens een DNF, maar een DNS! Ik kroop weer terug in mijn bed en heb af en aan tot 15.30u doorgeslapen. Niet alleen waren mijn ploeggenootjes al hoog en breed gefinished, ook de mannen hadden inmiddels vrijwel hun wedstrijd er op zitten. De misselijkheid trekt zich langzaam (maar niet snel genoeg!) terug. In de plaats daarvan komt een steeds groter baalgevoel dat ik niet lekker heb kunnen koersen. En dat ik de ploeg last minute heb moeten teleurstellen.Zaterdag is de Ronde van Hazerswoude-Dorp. Een halve thuiswedstrijd. Ik hoop dat ik dan weer fit genoeg ben om mee te doen. Maar ik moet het afwachten. Eerst maar ‘s mijn eerstvolgende missie; een normale maaltijd eten.

Foto: Oud-Swabiste A. op kop in de Parel van de Veluwe 2009, van nu.nl