Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Ochtendrituelen

ochtendritueelNa drie weken in mijn nieuwe functie begin ik langzaam weer een ochtendritueel te hanteren. Die had ik eveneens bij de Keuzegids ontwikkeld en hoewel één van mijn nachtmerries vroeger was dat ik terecht zou komen in een baan waarbij ik elke dag om dezelfde tijd opsta, naar mijn werk vertrek, thuiskom, avond eet en weer naar bed ga, moet ik eerlijk bekennen dat ik me toch echt een vastig ochtendritueel heb eigen gemaakt. Mijn nieuwe werk biedt gelukkig genoeg afleiding zodat ik binnen mijn werktijden lekker gevarieerd bezig ben, maar mijn dag begint – hoe vervelend het ook is om dat toe te geven – met een vaste routine:

Lift. Ik woon op de tweede verdieping, maar neem ’s ochtends standaard de lift. Tenminste, als beide liften niet bezet worden door (lieve, maar o zo langzame) ouwetjes, waarvan er nogal wat rondlopen in mijn flat. Gelukkig zijn die vaak nog niet erg actief als ik naar mijn werk vertrek, dus kom ik alleen de twee actieve pensionado’s van mijn verdieping tegen, die juist sportief met de trap gaan als ze de krant halen. Waarom ík met de lift ga? Niet vanwege de inspanning hoor. Hoewel het wel erg fijn is om de dag na een clubkoersje even geen trappen te hoeven lopen. Maar nee, het gaat mij om die grote spiegel in de lift. Waar ik mezelf bijna helemaal – en als ik mijn hoofd even richting de spiegel beweeg nét wel helemaal – in kan bekijken. Thuis heb ik alleen een spiegel boven mijn wastafel. En hoewel de matglazen deuren van mijn Pax-kledingkast ook best dienst doen als silhouette-spiegel, vindt de laatste check pas echt plaats in de lift. Gelukkig is het nog nooit voorgekomen dat ik er daar achter kwam dat er een grote vlek op de achterkant van mijn jas zit, of dat mijn broek op een moeilijk bespeurbare plek kapot is.

Ontbijt. Ik eet mijn ontbijt, een ‘bakje kots‘, altijd pas op mijn werk. Dat scheelt mij aan de ene kant zo’n tien minuten slaap, aan de andere kant heb ik tijdens het opstarten van de pc nog genoeg tijd om dat bakje rustig aan mijn bureau op te eten. De computers starten hier wat sneller op dan op mijn vorige werk, maar toch ben ik na de eerste twee weken weer overgestapt op ’t meebrengen van het ontbijt naar m’n werk. Ik vond het vroeger als kind ook altijd al een opgave om vóór school twee boterhammen naar binnen te werken. Dus in dat licht is het een logische gewoonte die ik zo heb ontwikkeld. Daarnaast is er de theorie dat je je vetverbranding stimuleert als je beweegt vóór je ontbijt (cq mijn fietstripje naar het werk), dus ook op dat gebied kan het in elk geval geen kwaad.

smiley-face-coffee-cupKoffie. Al op mijn elfde of twaalfde dronk ik regelmatig koffie. Dat leek in eerste instantie nog veel op ‘kinderkoffie‘, maar al snel werd het meer koffie dan melk. Met twee Limburgse ouders, waar thee drinken echt veel minder gebruikelijk is dan in het (noord)westen, is ‘koffie drinken’ niet alleen het aanvullen van vocht en caffeïne, maar ook een echte activiteit. Koffie is daarom al zolang ik mij kan herinneren mijn grote vriend. Ik heb ’s ochtends echt koffie nodig om een beetje op gang te komen. En zeker met een Starbucks om de hoek bij mijn studieperiodes in zowel Vancouver als Belfast is het drinken van (grote koppen) koffie een onmisbaar element in mijn ochtendritueel geworden. Ik moet nu echter wel oppassen, omdat er bij Universiteit Leiden koffiemachines zijn – terwijl we bij de Keuzegids een potje filterkoffie zetten. En het is zonde om het effect van een gestimuleerde vetverbranding door te fietsen vóór mijn ontbijt teniet te doen door veel cholesterol verhogende en calorierijke(re) machinekoffie. Maar ondanks mijn leeftijd van 25 lentes jong heb ik dus al een aardig Jiskefetaans ochtendritueel ontwikkeld. Met een beetje pech heb ik nu nog 42 jaren in het werkzame leven om er weer van af te komen…

Foto’s: Koen Schyvens en Hell Just Flatlined on Me