Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Ode aan mijn opa en oma

5376196856_8dfa6de080_mToen ik deze foto digitaal had gekregen heb ik ‘m gelijk op Twitter gezet. Misschien komt hij daarom wat bekend voor – dat kan kloppen. Links op de foto zie je mijn opa, hij houdt een baanrenner vast die net bloemen heeft ontvangen. De foto is gemaakt in de jaren dertig op wielerbaan De Adelaar in Sittard, die er nu helaas niet meer is. Ik wist helemaal niet van het bestaan van deze foto, dus ik was blij verrast toen ik erachter kwam dat mijn opa ook al into wielrennen was. Blijkbaar komt die liefde voor de race- en baanfiets dus toch niet helemaal uit het niets. Inmiddels hangt de foto ook in een heel mooi lijstje bij mij aan de muur. Kan ik er elke dag eventjes naar kijken.

Ik denk dat ik het heel goed met mijn opa had kunnen vinden. Ik heb hem helaas nooit gekend, want hij is negen jaar voordat ik geboren werd overleden. Ontzettend jammer. Naast het fietsen houd ik ook net als hij van autorijden. Er bestaat een foto van mijn opa voor een magnifiek mooie, klassieke auto, als chauffeur in zijn eigen taxibedrijf. Dat fijn vinden van autorijden heeft hij aan mijn vader doorgegeven en via hem heb ik dat weer overgenomen. We hebben best wat overeenkomsten en ik had hem graag persoonlijk leren kennen.

Mijn oma, zijn vrouw, heb ik gelukkig wél mogen leren kennen. Een Rotterdamse die de hongerwinter op zijn heftigst heeft meegemaakt en uiteindelijk in Limburg terecht is gekomen. Een ontzettend intelligente vrouw, die er mede verantwoordelijk voor is dat ik op mijn 18e, nog geen twee maanden na mijn verjaardag, mijn rijbewijs al in handen had – sinds onze geboorte heeft ze voor de rijlessen gespaard.
Nu ik ben gaan wielrennen volgt mijn oma alles op de voet. De columns die ik publiceer worden door mijn tante op papier afgedrukt – in een iets groter lettertype -, zodat mijn oma ze makkelijk kan lezen. En ik krijg regelmatig vragen over hoe dat dan precies gaat en wat ik er eigenlijk leuk aan vind en wat mijn doelen zijn. Ze onthoudt alles en inmiddels hangt er ook een fotocollage aan de muur van mij op de fiets. Echt heel erg schattig.

Maar mijn oma ligt nu in het ziekenhuis. Anderhalve maand geleden is ze gevallen en heeft daarbij haar bovenbeen, nét onder de heup gebroken. Voor een 88-jarige vrouw, die niet van dokters houdt en al haar hele leven zwakke botten heeft (heeft die hongerwinter daar iets mee te maken gehad?) best een ingrijpende blessure. In die eerste week na de val is ze twee keer geopereerd. De revalidatie duurt lang en is flink pijnlijk, maar dat mijn oma daar op haar leeftijd nog vol goede moed ingaat vind ik echt geweldig. Afgelopen week is ze echter nog een derde keer geopereerd, ze heeft nu een compleet nieuwe heup. Maar ze heeft veel bloed verloren en moet nu extra goed in de gaten worden gehouden. Een beetje eng klinkt dat wel. Ik hoop dat ze nog steeds dezelfde vastberadenheid en moed heeft om weer helemaal mobiel te worden. Dan zal ik keihard gaan trainen en mag ik hopelijk met de Holland Ladies Tour meedoen, die met het WK in Limburg vast ook wel weer die provincie aandoet. En dan staat zij hopelijk langs de kant te kijken.