Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Omgekeerde hechtingsstoornis

Ik heb een omgekeerde hechtingsstoornis, denk ik. Het kost me geen moeite om me aan mensen te hechten, het is eerder andersom. Al in de kortste keren ben ik op iemand gesteld, vind ik ze een waardevolle aanvulling in mijn leven en heb ik een grote loyaliteit. Een cursus via werk? Na vier maandagen samen te zijn geweest kost het me de grootste moeite om afscheid van ze te nemen en ga ik dat moment dan ook eigenlijk het liefst uit de weg. Enerzijds omdat het voor mij zo moeilijk is om dat moment van afscheid te doorstaan, anderzijds omdat ik ook wel weet dat het voor anderen misschien helemaal niet zo groots en emotioneel is en ik me alleen maar voor lul zet. En ook al neem ik afscheid van een organisatie of groep mensen waar ik me eigenlijk nooit echt prettig heb gevoeld, het idee dat ik hen de rest van mijn leven nooit meer in die hoedanigheid zal zien (als ik ze überhaupt nog eens tegenkom) vind ik moeilijk te bevatten. Het neigt naar het existentiële, maar ik zit er maar mooi wel mee.

Dit in gedachten houdend moest ik gisteren afscheid nemen van mijn huisarts, omdat hij gaat genieten van zijn pensioen. De huisarts die ik al vanaf mijn eerste levensjaar heb. Degene die mijn moeder naar het ziekenhuis doorstuurde toen ze borstkanker bleek te hebben, degene die erbij was toen mijn oom vorig jaar overleed en degene die mij altijd serieus nam in mijn hypochondrische klachten – maar daar niet altijd in meeging! Kortom, de perfecte huisarts voor mij en iemand die mij heel goed kent. Hoe neem je afscheid van zo iemand…?

Eigenlijk is het freelance leventje dus ook prima voor mij. Want als je zo elke ochtend naar hetzelfde gebouw loopt om achter hetzelfde bureau te gaan zitten met dagelijks dezelfde collega’s om je heen, dan wordt het best een ‘ding’ zodra iemand weggaat of als jij zelf op een dag besluit ergens anders heen te gaan. Als freelancer werk je vaak niet in zo’n vast patroon met mensen samen, maar blijf je elkaar wel regelmatig zien zolang je in hetzelfde wereldje rondloopt. Mocht iemand dan ooit uit dat wereldje vertrekken, dan is het meer een contact dat verwatert in plaats van één belangrijk moment van afscheid nemen. En dat werkt voor mij dan toch net iets beter. Maar als je mij dus ineens kwijt bent op het moment dat er afscheid genomen moet worden, weet dan dat dat niet uit onverschilligheid is, maar komt door die omgekeerde hechtingsstoornis.