Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Ongelooflijke tuthola

tutholaWat ben ik af en toe toch een ongelooflijke tuthola! Meestal ben ik vrolijk, bubbly, babbelijk en – toegegeven – een beetje druk. Waar heel vaak ‘ja maar’ uitkomt. Dat is heel irritant. Maar dat bedoel ik wel goed hoor. De ‘ja’ geeft aan dat ik je punt heb gehoord, dat ik ‘t begrijp en het in overweging neem, ‘maar’ dat ik zelf toch een andere mening aanhang. Maar ik kan begrijpen dat het bij de ontvanger van mijn ‘ja maar’ minder goed bedoeld overkomt. En soms heb ik ook een echte offday. Vandaag was zo’n dag. Waarop álles samenkomt. En je uiteindelijk de hele dag een ongelooflijke tuthola aan het uithangen bent.

Lichamelijk begon het woensdag al een beetje de verkeerde kant op te gaan, toen ik op de Tacx klom voor een rustige D1-training. Mijn hartslag was al meteen heel hoog en ik had het gevoel alsof ik ‘n sprintje aan het trekken was. Ik heb de training afgemaakt, op een tempo dat net hoog genoeg lag om er niet af te vallen. Gisteren had ik ‘n klein inspanningstestje tussendoor, maar ook dat ging helaas niet zoals gepland. Toen ik op de fiets stapte had ik al een hartslag van 150. De jongen van Move4Life vroeg me telkens of het wel ging, of ik me niet duizelig voelde, of ik dit vaker had gehad. Toen ik aangaf dat ik het niet vaker had gehad, maar me wel oké voelde en wel zou zien hoe ver ik zou komen, liet hij me mijn gang gaan. Maar hij bleef er wel bij staan. Ik trapte uiteindelijk 10 Watt minder weg dan in maart, dus de schade bleef beperkt. Maar ik weet dat ik sterker ben en moest ook alleen stoppen vanwege de bizar hoge hartslag. Die lag nog hoger dan bij het Districtskampioenschap Tijdrijden, waar ik echt goed heb afgezien. Een beetje boos was ik dus op mijn eigen lichaam, dat het niet even een normale hartslag aanneemt als ik zo’n test moet doen…!

trainingVandaag stond een zware training op het programma met een paar ploeggenootjes. Mijn trainer had me gezegd dat ik eigenlijk tot aan kotsens toe op de fiets moest zitten. Mentaal was ik er op voorbereid. Maar m’n hart was nog steeds als een malle tekeer aan het gaan. Dus op het ritje naar Noordwijk zat ik al in een hele hoge hartslagzone. En toen was de oefening nog niet eens gestart. Daar baalde ik van, heel erg. Het voedde mijn onzekerheid, waardoor ik ook geen prettiger persoon word. Ik zit ook nog in die periode van de maand waarop je best chagrijnig (<- misschien best nuttige informatie voor de mannelijke lezers…) bent. En helaas zorgt die babbelijke eigenschap van mij ervoor dat ik ook op zo’n moment goed laat weten hoe ik me voel. En dat is natuurlijk niet zo lief en ook niet goed voor de groepssfeer – zoals ploeggenootje S. me toefluisterde. Dus lieve ploeggenootjes, oud-ploegleider H. en papa van S.; sorry voor mijn ge-tuthola vandaag. Hopelijk krijg ik dat ooit een beetje onder controle…

Foto’s: Elspeth Robinson & Marjan de Vroome