Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Paascriterium; Waddinxveen

Wat heb ik nog veel te leren! Dat is me vandaag wel weer duidelijk geworden. Wielrennen is meer dan alleen hard fietsen, die uitspraak begint me steeds duidelijker te worden. Nu kan ik op het gebied van hard fietsen zeker ook nog wel wat winnen, maar in het snappen en toepassen van het hele spelletje eromheen ook.
Om 12.00u startten we met een kleine 100 dames in de Ronde van Waddinxveen. Daar kwam al het eerste leermoment. Terwijl ík nog stond in te klikken en snelheid aan het maken was, was het merendeel van de meiden al halverwege de eerste ronde. Snel versnellen en proberen naar het peloton te rijden. Dat lukte net. Of net niet, eigenlijk. Want na de tweede ronde zat ik in de staart van het peloton. Van staart was niet eens meer echt sprake, het waren eigenlijk alleen nog maar losse rensters. Goed, ‘even’ terugrijden naar het peloton was dus geen optie meer. Samen met vier andere rensters, waaronder ploeggenootje M., herpakte ik me (leermoment twee: niet alles in je eentje doen, maar je mederensters gebruiken) en hebben we met dit groepje geprobeerd die afstand weer te doen slinken. Ook dat lukte niet. Na dertien rondes werden we gedubbeld door de kopgroep en even later kwam ook het peloton langs ons. Dat was het volgende leermoment. Want aanhaken mag niet. Officieel. Maar de renster van Rabo Lady Force die in ons groepje zat stoof wel naar het midden van het peloton.
Shit! Wat moet ik nu? Ook aanhaken? Dan word ik zeker gediskwalificeerd straks. En ik wil graag uitrijden. Het groepje straks weer opzoeken? Dan worden we misschien ook uit de wedstrijd gehaald. Maar hebben we dan misschien nog een kans? Al deze vragen schoten door mijn hoofd. Omdat ik mijn optie om de wedstrijd eventueel uit te rijden nog wilde behouden besloot ik me terug te laten zakken uit het peloton.
Maar; toen zat ik ineens alleen! Verkeerde keuze gemaakt! Het hele groepje was gewoon bij het peloton aangehaakt. Ik probeerde nog terug te keren, maar het waaide best hard en het lukte me niet. Opnieuw niet. Alleen dit keer waren er ook geen andere rensters meer die achter het peloton aanbungelden.
Daar fietste ik dan in mijn eentje. Pissig op mijzelf, pissig op de onduidelijkheid over mogen aanhaken of niet, pissig over dat mijn benen niet sterk genoeg waren om metéen met het peloton mee te gaan… Domweg pissig. Na twee rondes in mijn eentje had ik er genoeg van en kapte ik ermee.
Ik heb weer veel geleerd deze wedstrijd, dat wel. Wat ik er ook mee heb gewonnen; ik sta nu eindelijk als Swabo-renster op Wielerland.nl. En iedereen die een ronde of meer was gedubbeld moest er op een gegeven moment uit, dus ook ons groepje had geen stand gehouden. Maar wanneer komt nu eindelijk eens die eerste uitslag…?