Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Recensie: Conny Janssen’s “How long is now”

hlinDe vele seizoenen So You Think You Can Dance die inmiddels al op tv zijn geweest hebben er voor gezorgd dat dansen leeft in Nederland en ook het aantal bezoekers van dansvoorstellingen omhoog is gegaan. Afgelopen november is een nieuwe voorstelling van Conny Janssen Danst in première gegaan. Een voorstelling die oorspronkelijk in 2012 door Conny Janssen werd gechoreografeerd voor op locatie, in de Machinefabriek in Vlissingen en de RET Tramremise in Rotterdam. Op verzoek heeft Conny Janssen deze voorstelling proberen aan te passen aan de theaterzaal. Nog een flinke opgave als je weet hoe groot de Machinefabriek en RET Tramremise zijn! Jongerenblog was bij de voorstelling in de Leidse Schouwburg aanwezig, met een nog kleiner dan gemiddelde theatervloer. Heel erg benieuwd dus naar wat ervan gemaakt is!

How Long is NowBij binnenkomst in de theaterzaal stonden een man in slechts broek en gilletje (en een goed figuur!) en een dame in paarse jurk die tot over haar hoofd ging, al op de theatervloer. De dame liep vierkantjes over het podium. De man hing maar wat rond. Een redelijk vreemde beginsituatie, maar dat is enigszins gebruikelijk in moderne dans, de categorie waaronder Conny Janssen Danst valt. Het is vaak een beetje gekkig en je weet niet altijd wat je ermee aan moet. Daarom is het wel van belang dat je van tevoren weet waar de voorstelling over gaat en wat het idee van de choreograaf is. Door middel van een papieren folder met daarop twee QR-codes was meer informatie over de voorstelling te krijgen:

In HOW LONG IS NOW zien we een man alleen, verzonken in zijn eigen fantasie, in zijn eigen spel. Hij lijkt verloren in de lege ruimte waar niets en niemand meer is. Langzaam wordt hij omringd door anderen; mannen en vrouwen die dansen, liefhebben, afscheid nemen, intimiteit zoeken, plezier maken. Zij bouwen een eigen, nieuwe wereld. Of haalt de tijd hen in en zijn dit slechts flarden van een ooit geleefd bestaan?

Vrij abstract dus, daarom moet je dit van tevoren wel weten. Als je met dit gegeven naar de voorstelling kijkt is het genieten geblazen. Tussen de 60 en 70 minuten (dat ligt er maar aan hoe snel de dansers dansen als er even geenmuziek is) kun je genieten van heerlijke solo’s, groepschoreografieën en zelfs enig toneelspel. De muziek van Alamo Race Track, waarvan de muzikanten ook zingen, is perfect gekozen bij de voorstelling. Je wordt daadwerkelijk meegezogen in die wereld, die ‘eigen fantasie’. Je kunt je eigen betekenis geven aan de diverse choreografieën. Maar je kunt ook gewoon genieten van de prachtige techniek van de dansers en de mooie lichamen die over het toneel zwieren.

Hoewel de voorstelling in eerste instantie voor op locatie was gemaakt, heeft Conny Janssen deze goed weten aan te passen aan de kleinere theaterzalen. Alle coulissen waren weggehaald, waardoor je de lege theaterwanden kon zien. Dat gaf ook een beetje de industriële sfeer die er in de Machinefabriek en RET Tramremise ook zijn. Slechts een paar keer konden we vanaf het eerste balkon niet zien als er iets gebeurde in een uiterste hoek. Verder was het genieten geblazen. De voorstelling is nog tot en met maart te bekijken in diverse theaters en is zeker een aanrader!