Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Roze meisje met blauw rugnummer

Omdat mijn knie na de tweede Dinsdagavondcompetitie toch weer wat pijn ging doen, ben ik naar sportarts Petra Groenenboom van het MCH Antoniushove gegaan. Deze Petra werd me aangeraden door trainer P. en ze heeft ook mijn eerste sportmedische keuring afgenomen. Ze wist dus precies wat mijn beginsituatie was, nog geen jaar geleden. De conclusie was dan ook simpele overbelasting, hoewel ze wel voelde dat mijn linkerbovenbeen erg korte spieren had. Die moet ik nu gaan rekken en strekken om ze langer te krijgen.
Toen ik haar ook maar meteen vertelde over het ‘deukje’ in m’n scheenbeen was de conclusie niet zo simpel. Ze moest dokter Weir erbij halen, die de diagnose hernia in de kuitspier stelde – dat daar een hernia kon zitten wist ik eerder ook nog niet. Gelukkig zorgt deze hernia niet voor klachten, dus hoef ik er verder niks aan te doen. Lekker laten zitten.

2011_0327zmt01051De knie moet echter wel uitgetest worden. Borsele rijd ik hoogst waarschijnlijk niet, het CK en Waddinxveen staan op de beide Paasdagen wel nog steeds op het programma. Daarom reed ik gisteren een trainingswedstrijdje bij de Coureur. Als enige meisje stond ik aan de start en samen met nog één nieuweling had ik een blauw rugnummer. Het begon heel gemoedelijk, maar na enkele kilometers trokken de elite-heren van Restore (met mooi uitzicht op hun bilspleet vanwege de doorzichtige broeken, dat wel) bijzonder hard door. Van een peloton was bijna geen sprake meer, het waren slechts nog plukjes van vier tot zes renners.
Ik moest de mannen helaas een ronde laten gaan, waarna er toch een klein pelotonnetje van zo’n twaalf renners was ontstaan. Ik haakte aan en er probeerden twee mannen weg te rijden. In een reflex ging ik achter de jongens aan. Maar toen bedacht ik me. ‘Wacht! Ik kom hier na een ronde weer met verfriste beentjes aanhaken; is het dan niet gemeen om ‘even’ alle mannen terug te halen en me vervolgens weer een ronde te laten uitzakken?’ In principe moet je je daar natuurlijk niet te veel van aantrekken, maar ik kan me zo voorstellen dat je, als je voor het klassement rijdt, flink pissig wordt als zo’n ‘reïntegreerder’ een beetje de boel voor je verpest. Deze twijfels zorgden ervoor dat ik mijn benen niet meer met volle overtuiging liet ronddraaien en met een fikse versnelling van het hele groepje mannen moest ik ze weer laten gaan – die kracht van aanzettende elite- en amateurmannen is mij af en toe nog wat te heftig! Gelukkig kwam ik een groepje van zeven mannen tegen, waarmee ik zo af en aan nog de wedstrijd heb uitgereden.Ik moet dus naast het uitzoeken van de mores in het vrouwenpeloton ook nog even uitzoeken of er bepaalde trainingswedstrijd-mores zijn. Én bedenken of ik me daar iets van ga aantrekken! Maar waar ik voor ging was om mijn knie uit te testen. En die heeft het goed gehouden! Dus Swift en Waddinxveen; here I come!