Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Shiny happy people

Het maakt niet uit welke harde inspanning ze aan het leveren zijn. Of ze op ruige VTT-paadjes hun fiets in bedwang proberen te houden, een berg aan het beklimmen zijn of met een noodgang langs sjeezen; Fransen op een fiets zeggen áltijd gedag.
Dit was me al opgevallen toen J.-M., de echtgenoot van mijn moeder’s Franse jeugdvriendin, mij samen met mijn vader en zusje meenam voor een rondje op de mountainbike, twee jaar geleden. Telkens wanneer er een tegenligger passeerde werd ons gesprek even onderbroken, om een knikje met het hoofd te maken en een eventueel bonjour aan de andere fietser te wensen.
Nu gebeurt dat in Nederland ook wel eens, sporadisch. Maar zeker niet altijd. Ik probeer zelf aan iedereen een knikje te geven, met mijn hand te zwaaien of ‘gedag’ te zeggen. Maar je voelt je ook best een stumper als je netjes iets zegt en je tegenligger rijdt stug door, zonder ook maar enigszins oogcontact te maken. Dat belemmert je toch een beetje om de volgende keer opnieuw gezellig iets te zeggen.
coldlpc1Maar goed, Fransen doen dat dus wel. Toen mijn ‘schoonbroer’ K.en ik vanochtend ons eerste bergje beklommen viel dat opnieuw op. En was het ook weer even wennen. In mijn gezwoeg naar boven (want ik ben geen klimster en het viel me erg zwaar!) moest ik mezelf bewust eraan herinneren alle tegenliggers gedag te zeggen. Gelukkig waren het er nog niet zo veel, op de vroege ochtend. Dus ik heb niet al te erg de botte Nederlander uitgehangen. In onze rit naar beneden waren het er al meer. Toen konden wij lekker de beentjes ontspannen en met de handen in de beugels de zwaartekracht het werk laten doen. Geen van de Fransmannen – want het waren slechts mannen – die ons tegemoet kwam klimmen had het te zwaar om vriendelijk te lachen en bonjour te zeggen. Wat een fijne sfeer. Wat een aardige mensen. En waarom lukt het nou niet om dit ook in Nederland voor elkaar te krijgen?(Over ons ritje vanochtend: we beklommen de Col de Pierre Carrée, van Les Carroz naar Flaine. Dat is een afstand van 11,5 km waarbij je van 1122 naar 1844 meter hoogte klimt. K. was in 55 minuten boven, ik heb er 1 uur en 3 minuten over gedaan. Zoals ik al zei; geen klimster. Ik hoop dat ik de komende dagen nog iets beter geacclimatiseerd raak in deze ijle Franse lucht, zodat een volgende beklimming niet zo zwaar is!)

Foto: Cycling-Challenge.com