Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Six day spectacle

Vroeger begreep ik Zesdaagses nooit helemaal. Zes dagen lang in dezelfde baan fietsen. Datzelfde rondje van 200 of 300 meter telkens maar weer opnieuw. Heel vroeger ook echt zes dagen per week, 24 uur per dag. Wel allerlei verschillende onderdelen, maar in essentie komt het toch op hetzelfde neer; als snelste die baan rond fietsen. Tegenwoordig standaard in koppels. Een aparte discipline binnen de wielersport. Dat is de baan an sich al, maar Zesdaagses zijn dat helemaal. Ik wist nooit zo goed wat ik er van moest vinden.

nikizesdaagse1Inmiddels weet ik wel beter. Een Zesdaagse gaat om de show. Het is een optreden op de fiets. En als theatervrouw in hart en nieren kan ik dat maar al te goed waarderen. Toen A. twee kaartjes had gewonnen voor de openingsavond van de Zesdaagse van Amsterdam, was hij zo aardig om mij daar naartoe mee te vragen. We zaten prima, direct naast de start- en finishstreep. De presentatie van alle renners gebeurde precies voor onze neus en toen de mannen klaar gingen staan voor het eerste onderdeel hadden we mooi zicht op Niki Terpstra met zijn partner Iljo Keisse, baanfenomeen Peter Schep met partner Wim Stroetinga, en de AA-mannen. Niki en Iljo werden in hun Telegraaf-pakjes al snel omgedoopt tot de ‘gele kanaries’.

iljo-niki1Ik heb intens genoten van alle profs die spektakel maakten. En dat op dezelfde baan als waar ik nu net mijn baantraininkjes ben begonnen. Heerlijk hoe het geoorloofd is je armen in de lucht te gooien als je de snelste tijd hebt neergezet, of er nu nog tien koppels na jou volgen of niet. En wat een snelheid! Met tegen de 70 km/u werden de tijdritjes afgewerkt. Ik heb nog geen fietscomputertje op mijn baanfiets (die eigen baanfiets is er zelfs nog niet), dus ik weet niet wat míjn maximale snelheid op de baan is – maar het haalt ‘t uiteraard niet bij de snelheid van deze mannen. Bij lange na niet.
Maar hoewel ik er nu nog niet aan moet denken om met 20 man in de baan een koppelkoers te rijden, lijkt het me wel een leuk doel om naar toe te werken. En tijdritjes sowieso ook. Lekker de baan in geduwd worden door de snelheid en de middelpuntvliedende kracht.  En dan wellicht wel zo goed worden dat ik ook aan Zesdaagses mee mag doen. Eentje waar er wél een programma voor de vrouwen is. Word ik uiteindelijk misschien toch nog een beetje performer. In een theatershow op de fiets.

Foto’s: Niki Terpstra en Zesdaagse Amsterdam