Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Sorry dat ik je heb laten schrikken in de gipskamer

Sorry, jongetje dat naast me zat in de gipskamer, dat ik je zo heb laten schrikken. Het was ook niet mijn bedoeling. Ik was wel een beetje voorbereid op eventueel flauw vallen, want ik ben in mijn leven ooit één keer eerder flauw gevallen. Dat was toen in groep 4 het gips van mijn elleboog af ging, nadat die uit de kom was geraakt tijdens een stoeipartijtje met mijn zus op het speelplein. Maar met flauwvallen word je slap. Nu spanden al mijn spieren zich aan. Zeiden de chirurg en arts-assistenten toen ik weer was bijgekomen.
Ik verwachtte het ook eigenlijk niet meer. Toen het gips er net af was geknipt voelde het als een bevrijding! Ik kon mijn pols weer bewegen, even flink krabben waar mijn vingers een hele week hadden gejeukt en het gips drukte niet meer vervelend op de bovenkant van mijn hand. Ik mocht mijn hand zelf even schoonmaken voordat de chirurg er naar zou kijken. Ik hoorde hem nog vertellen aan jou, met je gebroken elleboog, dat je toch echt nog even moest wachten met sporten, ook al wilde je alweer meteen je ijshockey-trainingen oppakken. Maar je hoefde nog maar drie weken, hoorde ik ook.
En toen begon het toch een beetje licht in mijn hoofd te worden. Ik wilde net gaan zeggen tegen de arts-assistente dat ik misschien een bakje nodig had om over te geven ofzo. Maar het was al te laat. Ik was al naar dromenwereld. Want dat kon ik me nog herinneren van de vorige keer flauwvallen; in een halve minuut passeren er bijzonder veel (fantasie)onderwerpen de revue. Toen in groep 4 was het onder andere Disneyland. Nu kan ik ‘t me eigenlijk al niet meer herinneren.
Na eventjes op de grond gelegen te hebben en vervolgens op het ziekenhuisbed ging het wel weer. Ik ben voornamelijk erg geschrokken, net als jij. Maar het gaat nu alweer een stuk beter, hoor. Ik ben blij dat ik van dat gips af ben en alleen nog maar een spalkje om mijn pink heb. Ik kan weer gaan autorijden en fietsen. Maar nog niet vandaag hoor. Want die val heeft me toch wel een erg pijnlijke kin, stijve rechterarm en blauwe knie opgeleverd. Vandaag blijf ik dus nog maar even opnieuw een dagje op de bank liggen. En dan kan ik hopelijk morgen mijn nieuwe carbonnen ros voor een ritje mee naar buiten nemen. Dus je hoeft je geen zorgen te maken, jongetje. En ik hoop dat jij ook snel weer gipsvrij bent en lekker kunt gaan sporten!