Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Steven “Out for a run” De Jongh

WIELRENNEN-TDF- DE JONGHHet is op zich best een logische reactie. Dat die na zo’n rapport als over Armstrong ontzettend heftig is. Waarbij alles zwart-wit is. Er moet geboet worden en iedereen die ook maar de schijn van schuldigheid heeft wordt geofferd. In dit specifieke geval gaat het om doping-schuldigheid. Heb je als (ex-)renner doping gebruikt, ben je er getuige van geweest, heb je het gebruik ervan zelfs al maar eens overwógen? Dan wil men niks meer met je te maken hebben. Dan moet je weg uit de sport. Er is een ware heksenjacht aan de gang. Dat werd onomstreden duidelijk toen Steven de Jongh afgelopen week werd ontslagen bij Team Sky, nadat hij aan het team management had verteld in zijn jonge jaren als profrenner een paar keer EPO te hebben gebruikt. Hij zat toen bij de TVM-ploeg en is naar aanleiding van Le Tour Dopage ook verhoord over dopinggebruik. Destijds werd niks gevonden. In elk geval geen bewijs.

Thijs Zonneveld twitterde het gisteren: deze strooptocht naar dopingzondaars is niet zozeer ingegeven door de anti-doping beweging, maar door PR-redenen. Je moet als ploeg, als merk, laten zien dat je tegen doping bent en daardoor elke connectie ermee mijden of demonstratief afsnijden. Op Het is Koers menen ze ook dat dit de juiste manier is. Zoals Mark de Bruijn stelt: “elke ploeg die nu serieus en oprecht werk wil maken van een schonere sport had het voorbeeld van de Britten meteen moeten volgen”: iedereen een dopingverklaring laten tekenen en schuldigen zonder pardon eruit gooien. Misschien is dat ook wel het beste. Is er nu inderdaad zo’n rigoureuze beweging nodig. Zodat alle links met doping worden opgeheven en er – al zou het niet daadwerkelijk zijn, dan in elk geval in collectief gevoel – een nieuwe generatie aan wielrenners overblijft.

Maar voor zo’n aimabele man als Steven de Jongh vind ik het wel jammer. Ik had altijd een zwak voor hem. Zoals ik dat eigenlijk voor alle renners heb die ervoor kiezen hun carrière net op een wat andere manier in te richten. Niet de voor de hand liggende weg te kiezen door zich bij Rabobank te voegen, maar in een buitenlandse ploeg blijven rijden: Niki Terpstra, Servais Knaven en Bram Tankink – tot hij toch voor het oranje-blauwe tenue koos. En ik kan me ook eigenlijk niet voorstellen dat iemand die ruim tien jaar geleden, als jong jochie, nog ervan dromend een groot prof te worden, in een omgeving waar doping meer dan normaal was, een paar keer de druk niet heeft kunnen weerstaan, dat die tegenwoordig een vergiftigende werking zou hebben op het milieu binnen een wielerploeg. Maar daar gaat het inmiddels inderdaad niet meer om. Dat punt zijn we nu voorbij. We zitten midden in een heksenjacht, waarbij het aantoonbare bewijs dat iemand echt een heks is ook nu niet nodig is. Een bekentenis in welke hoedanigheid dan ook is voldoende. Hopelijk voltrekt de parallel zich zodanig dat de heksenvervolging op een gegeven moment ophoudt, om nooit meer terug te komen.

Foto: BN de Stem

67833_wielertaals1Deze blog kan ook gelezen worden op Wielertaal.nl.