Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Survival of the grannies

imagesEr is zo’n theorie hè. Dat de generatie die de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt ontzettend sterk en gezond is. Omdat zo’n oorlog zorgt voor een bepaalde selectie. Alleen de sterke mensen overleven een dergelijke verschrikkelijke situatie die vijf jaar aanhoudt. Domweg survival of the fittest dus. En als ik naar mijn twee oma’s kijk, dan ben ik fervent aanhanger van die theorie.

Zelf ben ik al drie weken aan het kwakkelen. Eén ploegtraining in de stromende regen en kou heeft er voor gezorgd dat ik al drie weken af en aan ziek ben. Misschien ben ik de eerste keer weer te vroeg begonnen, waardoor ik kleine terugvalletjes kreeg. Afgelopen week had mijn lichaam in ieder geval geen zin meer om te waarschuwen, maar ging gewoon over tot een volledige griep. Het resultaat was een week lang niet van nut kunnen zijn op mijn werk, trainingen opgeschort tot ik me écht weer fit voel en niet de aandacht voor mijn schrijfwerk die ik had gehoopt te geven. Het is ook een eigenschap die niet bijdraagt aan het gauw beter worden, dat weet ik: ik voel me meteen schuldig dat ik ziek ben. Ik vind het vervelend, heb er eigenlijk geen tijd voor en baal vooral dat andere mensen die op mij rekenen een probleem hebben.

Maar mijn oma’s, dat zijn echt kwieke dames. Allebei eind tachtig, maar mijn ene oma dartelt nog vrolijk rond in het verzorgingstehuis waar ze zit en helpt nog mee met het koken, strijken etc. In hoeverre dat meehelpen bezigheidstherapie is en er van daadwerkelijk helpen niet zo veel komt, weet ik niet. Maar ze doet in ieder geval nog de moeite om zich ergens mee bezig te houden en is fysiek in hele goede conditie. Mijn andere oma heeft vorig jaar haar bovenbeen, net onder haar heup gebroken, waar een lange en vrij moeizame revalidatie op volgde. Maar ze woont weer thuis en loopt gewoon weer rond. Niet zo kwiek als voorheen, maar toch.

Ik vind dat zo stoer. Dat vind ik altijd al, maar met mijn kwakkelende gezondheid afgelopen week moest ik er toch wat vaker over nadenken. Ik ben bang, gezien mijn ziekteoverzicht de afgelopen jaren, dat ik zelf niet tot het sterke segment van de samenleving zou behoren dat een wereldoorlog zou overleven. Ik ga er ook van uit dat ik die hypothese nooit hoef uit te testen, maar het resulteert op een of andere manier toch in nog meer respect voor mijn twee omaatjes. En ik hoop eigenlijk dat ik er op mijn tachtigste ook nog zo bij loop, ondanks mijn belabberde track record op gezondheidsgebied. Want er geldt toch ook zoiets als ‘piepende wagens lopen het langst?’.

Foto: The Honey B