Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Swaboladies op kop(je)

Het was vandaag voor de eerste keer weer echt mooi fietsweer sinds erg lange tijd – dat moest gevierd worden, vond teammanager H.. Met een zondagstraining naar het Kopje van Bloemendaal. Het was vast ook stiekem een methode om die laatste kerstkilo’tjes er af te krijgen bij zijn meiden (nou ja, eerder grammetjes; SwaboLadies laten zich natuurlijk óók met de feestdagen niet compleet gaan).

Ondanks het zonnige weer was het nog wel vrij koud, waar wij gretig gebruik van maakten om rustig door de duinen te fietsen. De dagjesmensen besloten het nog iets warmer te laten worden, voor ze op de fiets zouden stappen, en het handjevol wielrenners dat eveneens de duinen opzocht was geen probleem om te ontwijken. Zestien roze meisjes zijn gelukkig niet zo moeilijk te missen.

Toen we eenmaal de duinen uit waren en bij het Kopje kwamen was het inmiddels twee-en-een-half-uur later. Bloemendaal was wakker, waar bijzonder veel kleine meisjes blijken te wonen. Waar ik een jaar geleden erg moest lachen om Marijn de Vries’ blogje over een peuter die haar roze bloemetjeskleding becommentarieerde – nog geen idee dat ik driekwart jaar later ook in roze ploegkleding mocht fietsen -, waren wij nu zelf onderwerp van vingerwijzinkjes en opmerkingen. “Hé, dat zijn meisjesfietssters”, of “Die hebben een roze pakje, net als mijn fiets!” waren kreten die meermaals over ons aan ouders werden verteld. In de eerste plaats heel schattig en daarnaast geeft het je een nóg trotser gevoel dat je de kleuren van SwABo mag vertegenwoordigen.

Helaas heb je niet veel aan dat gevoel van trots als je vervolgens hoort dat je een kwartier lang het Kopje mag beklimmen, moet omdraaien en afdalen, om vervolgens opnieuw omhoog te gaan. Ik ben geen klimmer en dat bleek ook op deze Noord-Hollandse ‘berg’. Ik ben in 13 minuten vier keer het Kopje opgegaan. En ik werd er zelfs nog afgereden door baanrenster N., die gisteren een zware training achter de rug had. Niet goed voor je motivatie, maar voor mijn doen ging het toch best oké.
We moesten immers ook weer zo’n 50 km terúg naar Leiden, dus de laatste twee minuten van de klimopdracht besloot ik mijn krachten te sparen. Ik ben op de terugweg niet één keer meer op kop gegaan en daar ben ik mijn ploegmaatjes die wel op kop hebben gebeuld heel dankbaar voor! Met vol de wind tegen langs de Ringvaart zat dat er even niet meer in. Heel ongegeneerd heb ik even gebruik gemaakt van mijn ‘beginnersstatus’!