Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Vallen als fietser

Ik had op mijn gebroken pink na nog nooit een wielerongeluk van dichtbij meegemaakt. En mijn pink was niet eens echt een typisch wielrennersongeval, dat was me waarschijnlijk ook gebeurd op mijn halleluja-fiets – dan was het wellicht nog slechter afgelopen. Maar gisteravond eindigde een fietstochtje voor één van onze Swifters helaas in het ziekenhuis. De patiënt zelf nam het allemaal 9987heel sportief op. De tegenligger tegen wie hij was aangereden was wat minder sympathiek. Met onze groep reden wij van de grote weg naar links het fietspad op. Van de andere kant kwamen twee wielrenners aan. We kondigden dat netjes aan. ‘Tegen!’ riep ik met mijn schelle vrouwenstem, die altijd zo opvalt als ik met een groepje mannen aan het fietsen ben. Maar de twee tegenliggers bleven blijkbaar naast elkaar fietsen en één van hen raakte met zijn schouder nog net de schouder van één van onze groep. Geschreeuw, geklapper van carbon en staal, en meteen zagen we aan de Swifter dat er iets was met zijn sleutelbeen.
Hij zat er kalmpjes bij. Zei rustig dat het mis was en bleef stil zitten om zo min mogelijk pijn te hebben. De man tegen wie hij op was gereden was zoals gezegd wat minder vriendelijk. Hij had alleen een tand door zijn lip, maar was verder nog heel. Hij begon echter gelijk te schelden en te schreeuwen, wie GVD wel niet voorop had gereden en niks had geroepen, dat we een stelletje malloten waren en dat hij als ondernemer met zijn mooie wielrenpakje niet met dat pakje op de grond wilde belanden. Hij gaf toe dat hij door de adrenaline misschien wat heftig reageerde – en die had blijkbaar nogal een agressieve uitwerking – maar ging vervolgens gezellig door met zijn tirade.
Is dat een verschil tussen toerders en wedstrijdrenners? Hoe je reageert na het vallen? Valpartijen zijn altijd heel rot, maar gisteren was gewoon een ongelukkige samenloop van omstandigheden. We riepen netjes naar elkaar, hadden op dit smalle fietspad nog niet zo veel snelheid, en toch gebeurt zoiets.
In een wedstrijd stappen de renners en rensters altijd meteen weer op. De eerste reflex is: terug die fiets op! Pas als dat niet gaat wordt er wellicht eens over een ambulance nagedacht. En het uitschelden van de mederenner of -renster die het ongeluk heeft veroorzaakt komt pas op de derde plek of verder op de prioriteitenlijst. Want valpartijen gebeuren nu eenmaal. Als iemand echt onverantwoord bezig is, dan mag je iemand daar uiteraard op aanspreken. Maar in de meeste gevallen is het gewoon domme pech.
Zo ook gisteren. Erg jammer dus dat er buiten het fysieke ongemak ook nog een woordenwisseling plaatsvond. De Swifter met het gebroken sleutelbeen is naar het ziekenhuis gebracht. Zijn fiets werd door iemand anders naar z’n huis vervoerd. Wij maakten een verkorte versie van ons rondje af. Ik wens de Swifter uiteraard veel beterschap. Ik hoop dat de tegenligger niet al te lang meer last heeft van ‘t sneetje in zijn lip. En hopelijk gebeuren deze ongelukken niet al te vaak. Daar is wielrennen veel te leuk voor.

Afbeelding: Playmobil