Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Vallen in de koers

‘Vallen hoort erbij’. ‘Het is de baan van wielrenners om af en toe ook eens te vallen’. ‘Een profrenner valt gemiddeld twee keer per seizoen goed hard’.

Een paar uitspraken die je vaak hoort als het over wielrennen gaat. En het is inderdaad waar dat je niet kunt wielrennen zonder ooit te vallen. Je gaat immers keihard, op een klein framepje, met snel ronddraaiende wielen. Even contact met een ander wiel en je ligt. Dat weet ploeggenootje H. inmiddels ook, die afgelopen zondag helaas haar schouder pijnlijk verrekte bij zo’n valpartij. Vaak is het niks ergs, heb je alleen een tijd wat pijn. Het vervelendste aspect is eigenlijk dat je een periode bent uitgeschakeld van koersen, verder heelt alles meestal weer vanzelf.

boonen-weylandtToch hebben sommige valpartijen in het peloton meer impact op mij dan andere. Toen ik zelf nog niet op de fiets zat vond ik het al heftig en zeker nu ik weet hoe het voelt in zo’n peloton (in het begin echt bijzonder eng!) is dat eigenlijk alleen maar meer geworden. Toen Wouter Weylandt vorig jaar zijn doodsmak maakte, de eerste keer dat ik zo’n ernstig ongeluk op tv zag terwijl ik zelf ook op de fiets zat, ben ik echt een paar weken een beetje van slag geweest. Ik heb een memorial-armbandje gekocht, dat ik inmiddels elke koers om heb. Want nog steeds doet het me heel veel en dat ik er op die manier nog even bij stil sta, elke wedstrijd, geeft me rust.

cancellaraIn de Ronde van Vlaanderen waren er weer twee heftige valpartijen. Ditmaal gelukkig zonder fatale afloop en bij beiden slechts met een een gebroken sleutelbeen tot gevolg. Maar toch was ik ook nu best even van mijn a propos. Ik heb het uiteraard over Sebastian Langeveld en Fabian Cancellara. Zonder nu ook maar op enige wijze de discussie over de schuld opnieuw aan te wakkeren – want daar is inmiddels genoeg over gezegd -, vond ik dit weer erg aangrijpend. Twee mannen, wielrenners, die normaal meteen weer willen opstaan om verder te fietsen. Maar ze blijven hulpeloos liggen. Cancellara, ‘Spartacus‘, die teleurgesteld en van pijn doordrongen op het asfalt blijft liggen. Ik ben daar dan door geschokt en vraag me af of waarom ik nu eigenlijk zo’n gevaarlijke sport heb uitgekozen? Waarbij je met zo’n lullig valletje meteen een sleutelbeen op vier plekken breekt. Tuurlijk, ook deze schrik slijt wel weer, want alles slijt. Waarschijnlijk zijn Langeveld en Cancellara zelf alweer druk bezig met hun revalidatie en het bedenken van hun comeback-moment. Maar heftig blijft het. Dus hoop ik dat er hierdoor in ieder geval weer extra goed wordt uitgekeken in een koers, door zowel het publiek als de renners. Zodat we in ieder geval niet te vaak dit soort vervelende valpartijen hoeven te zien.

Foto: De Standaard Deluxe en De Standaard