Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Wie Sjoon os Limburg is…

Eén van de eerste doelen die ik mij aan het begin van dit seizoen gesteld had was het beklimmen van de Mont Ventoux met de Stichting Groot Verzet tegen Kanker, om zo naast een sportieve prestatie neer te zetten ook nog geld binnen te halen voor de KWF Kankerbestrijding. Helaas, of gelukkig, bleek ik in de week dat dit zou moeten plaatsvinden, begin september, druk bezig te zijn met nieuwe banen. Met éen baan gestopt, eén interim-baantje aan de gang en nog een andere baan begonnen. Ontzettend leuk, maar helaas gaf het mij niet meer de mogelijkheid om een kleine week naar Zuid-Frankrijk af te reizen. Met enige pijn in het hart, en de beklimming van de Mont Ventoux zeker nog op een lijstje voor toekomstige fietsplannen, trok ik me terug als deelnemer.
Omdat ik toch al flink wat sponsoring had ontvangen besloot ik in plaats van de Ventoux-beklimming de Mergellandroute te fietsen. ‘Schoonbroer’ K. besloot gezellig met mij mee te fietsen. De datum van 25 september was vastgesteld om deze route af te leggen. De weersverwachtingen waren niet bijzonder goed, maar ik had mezelf voorgenomen om ongeacht de meteorologische omstandigheden gewoon te gaan fietsen. Ik liet K. de keuze. Maar gelukkig was het niet nodig om een keuze te maken, want het bleek een ontzettend mooie dag te zijn in een week vol regenbuien. Het zag er wel vaak dreigend uit, maar pas op het moment dat onze voeten weer de grond raakten kwamen de regenspatjes. Goede timing.

img_0530bew1We hadden afgesproken om 8.30 te vertrekken vanaf station Valkenburg. K. zou vanaf Maastricht fietsen en ik zou samen met een volgwagen vol familieleden vanaf Heel (nabij Roermond) aankomen. Omdat éen van deze familieleden mijn lieve 84-jarige oma was, kwam het er helaas op neer dat we pas drie kwartier later vertrokken. Geen probleem, de van tevoren opgezette planning was ruim genomen.
Met mijn benen nog (en K.’s benen weer) koud stapten we op de fiets. Volgens zusje C. als ‘Jut en Jul’, vanwege onze gecoördineerde wielrenkleding. Na 200 meter rechtsaf en hup! Direct de Bosstraat. Niet echt de zwaarste heuvel die we zouden gaan tegenkomen, maar door een max van 9% toch vrij pijnlijk met koude spieren! Gelukkig was dit het enige heuveltje wat we hoefden te beklimmen tot onze eerste stop op 30km, in Rothem. Zo konden we een uur warm rijden, in Rothem kledingaanpassingen doen en onze energievoorraad weer bijvullen met bananen, ontbijtkoekrepen en appelpannenkoeken.

img_0499bew1Want de eerstvolgende klim was de Kuytenberg, een categorie 5. Pas vanaf nu ging het klimmen echt beginnen. Omdat ik de Kuytenberg nog met een veel te zwaar verzet op wilde komen ging ‘t vrij moeilijk, maar ik kon tot mijn grote vreugde concluderen dat het klimmen me een stuk beter verging dan bij Limburgs Mooiste afgelopen juni. Dit was een fijne geruststelling, omdat er toch nog zo’n 110 kilometer heuvel-op, heuvel-af voor ons lag.

Vijf redelijk gemakkelijk klimmetjes verder kregen we een omleiding. Eerst besloten we nog gewoon zo ver mogelijk door te fietsen en af te wachten of we wellicht een klein stukje moesten lopen met de fiets over onze schouder. Maar op een gegeven moment stond er specifiek ‘Voor de Mergellandroute, volg K’. We konden echt niet om deze omleiding heen, dus volgden we K. We dachten met een klein omweggetje wel weer terug op de route te komen. Maar ik vergat even dat we in Limburg aan het fietsen waren, niet in de drukbevolkte Randstad. We moesten ongeveer via vier andere dorpen terug naar de route, waar wel ook netjes stond ‘U bevindt zich nu weer op de Mergellandroute’. De Grensheuvel en Wolfsberg hadden we hierdoor gemist, maar met de flink wat extra kilometers die we hadden moeten fietsen was ‘t een mooie compensatie. Vóor de koffie met Limburgse kroonzjele vlaai nog éen keer klimmen, de Loorberg op. ‘t Was een gemixt succes: aan de ene kant ingehaald worden door twee wielrenners, maar aan de andere kant zelf ook iemand voorbij fietsen.

Na de tweede stop en de beklimming van Camerig Zuid kwamen we op de Wittemerberg een bij elkaar horende groep wielrenners tegen. Ik kon niet herkennen of ze het zuiden kwamen of ‘op bezoek’ waren, maar wat me opviel was dat er veel vrouwen bij fietsten (goed!). Deze vrouwen gingen me alleen wel wat te traag. Dus ik haalde de groep in om op mijn eigen tempo naar boven te kunnen fietsen. Hierbij haalde ik ook enkele mannen van de groep in. Dat konden ze echter niet zo waarderen.
Dus op de volgende klim, de Eyserbosweg, deden deze mannen er alles aan om mij weer terug in te halen. Het lukte ze een beetje – met ‘n metertje voorsprong kwamen ze boven. Meer voorsprong hadden ze op deze beláchelijk steile heuvel niet kunnen bewerkstelligen (ik begrijp nu íets meer waarom Ricco bij Holland Sport weigerde deze heuvel twee keer op te gaan….).

img_0552bew1Met de Eyserbosweg achter ons viel alles daarna mee. Ik ging vrijwel fluitend de Keutenberg op en de Walemerberg was een eitje. Okay, wellicht is dit een iets te positieve weergave van de werkelijkheid. Maar ik was lekker op gang, de diesel in mij was op dreef. Hierna hoefden we alleen nog maar de Hellebeuk op, een categorie 3-tje, en dan kwam alweer de laatste klim, de Cauberg. We wisten dat bovenop zowel mijn ouders als K.’s ouders zouden staan te wachten. Nog éen inspanning en toen stond de champagne klaar! Er werd flink geproost op onze tocht, op mijn sponsoren die zo lief zijn geweest iets aan de KWF te doneren, op K. die met mij was meegefietst, op het mooie weer en op een erg gezellige dag!