Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Wielerheld

teun-van-vlietIk heb er een nieuwe wielerheld bij. Eentje die eigenlijk geen ‘held’ genoemd wil worden. Maar er wat mij betreft niet onderuit kan.

Ik vind het lastig om alle namen te onthouden uit het wielrennen in de jaren en decennia vóór ik bestond. Dus toen Rose mij had gevraagd of ik mee wilde naar het interview dat ze met Teun van Vliet zou doen voor haar Tour-boek moest ik wel even opzoeken wie hij ook alweer was. Iemand met vele overwinningen op zijn palmares, bleek. Wereldkampioen op de baan bij de junioren; Gent-Wevelgem, Omloop het Volk en de Ronde van Nederland in mijn geboortejaar; en in 1988 drie dagen in het geel gereden in de Tour de France. Echt een grootheid dus. En toen begreep ik ook waarom hij had gevraagd om een face to face interview in plaats van over de telefoon; zijn hersentumor in 2001, die in 2006 als vierdegraads kanker terugkwam. Dat heeft zijn spraak aangetast. Maar hoewel het gesprek dus misschien wat langzamer ging, was het heerlijk om met hem te praten. En is Teun van Vliet sindsdien een nieuwe wielerheld van me.

Niet zozeer vanwege die prestaties die hij binnen het wielrennen heeft behaald – hoewel die al genoeg zouden zijn om van iemand een held te maken. Nee, het is juist zijn instelling die hem zo speciaal maakt. Want toen Rose opperde dat hij toch echt wel een wielerheld was, schudde hij dat label snel van zich af. Nee, geen wielerheld. ‘Het is maar een geel truitje’.
Al vanaf vrij jonge leeftijd heeft Teun van Vliet te maken gehad met allerlei ziektes. In de laatste anderhalf jaar van zijn profcarrière was hij zelfs al ernstig ziek, maar zei tegen niemand iets om zijn contract te behouden. Hij heeft sinds die tijd colitis ulcerosa gehad, de ziekte van Cröhn, de twee hersentumoren dus en daar tussendoor nog epileptische aanvallen. Wat heeft hij níet gehad, zou je je kunnen afvragen? Maar in plaats van dat die ziektes, het feit dat hij daardoor niet meer kon wielrennen en hij later zijn horeca-bedrijf moest verkopen hem bitter hebben gemaakt, is hij juist zeer positief. En erg nuchter wat betreft zijn wieleroverwinningen. Oók tijdens zijn carrière al, voordat hij ziek werd: die overwinningen zijn leuk, maar doen er in het grote geheel van het leven niet toe. Je wordt geboren, krijgt een bepaalde tijd op de wereld en gaat dan weer dood. Dat is de enige zekerheid die je in het leven hebt. Tussendoor moet je er iets leuks van maken. Een gele trui mogen aandoen heeft hem niet veranderd. Maar de stomme pech dat hij een paar keer getroffen is door ernstige ziektes ook niet. Ik vind zo’n instelling bewonderenswaardig en zoals hij het uitlegt geeft het me een geruststellend en kalmerend gevoel.

Teun van Vliet is hip, een charmeur en ondanks wat hij allemaal heeft meegemaakt nog in zeer goede fysieke staat. Hij heeft indruk op me gemaakt en schijnt dat bij meer mensen te doen. Ik ben benieuwd op welke plek in de top 100 Rose hem neer gaat zetten. Wat míj betreft zou hij minstens de top 10 moeten halen. Zelf maak ik misschien volgend jaar eens een uitzonderinkje en ga ik gewoon gedurende het seizoen een toertocht rijden; de Teun van Vliet classic. Want ik heb er een nieuwe wielerheld bij, of hij dat nu wil of niet.

Foto: Tour for Kika

67833_wielertaals1Deze blog kan ook gelezen worden op Wielertaal.nl.