Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Wielerland4challenge?! – Wheel challenge

Met hernieuwde motivatie – niet dat die aan hernieuwing toe was – stapte ik vrijdag op de fiets voor een duurtraininkje. Lekker 3 uur door de duinen raggen, die, omdat het een doordeweekse dag was, lekker rustig waren. Dat was gisteren anders. Met vier mede-Swifters werd de zaterdagmiddag-training ingeluid. Vanaf volgende week gaat Henk’s Hood op zaterdagmiddag trainen en dat is te snel voor ons wedstrijdrenners. Dus deze week nog een laatste duurtraining op zaterdag. Om 13.00u stonden we paraat ‘op de club’, niet met het verwachte regenjack, maar lekker met de zonnebril op!
De duinen waren gisteren dus drukker. Veel drukker. Katwijk was het hoogtepunt (of dieptepunt). Had ‘t nou toch maar lekker geregend, dan waren alle dagjesmensen gewoon thuisgebleven! Net als alle rijdende bureaustoeltjes. Die niet netjes op het voetpad rijden, maar breed-uit op het fietspad. Of jongeren die gezellig met zijn vieren naast elkaar de bocht om komen fietsen en waar je nog maar nét voor kunt uitwijken. Of oude mensen die het niet horen als je belt. Of automobilisten die zonder te kijken de auto in z’n achteruit de parkeerplaats uit jassen.
Goed, het was dus een beetje ergeren. Dat conflict tussen wielrenners en andere weggebruikers is al uitvoerig elders besproken. Daar zal ik nu niet nóg een keer over gaan zeveren…
Toen we bij Noordwijk en de Zilk reden kwamen we op rustigere wegen. Uitgestrekte grasvelden met een klein fietspaadje midden erop. Met de vele wind die erbij kwam kijken betekende dat waaierrijden. Lekker dicht bij elkaar, voorwiel naast het achterwiel van je voorganger en de snelheid erin houden. Maar helaas ging dat niet helemaal succesvol. D.‘s achterwiel en mijn voorwiel kwamen te dicht tegen elkaar. Gelukkig geen valpartij en geen schade bij D., maar wel twee gebroken spaken en een kapotte naaf voor mij. Op zich niet erg, en goed te repareren zeiden de meneren met wie ik fietste, maar op dat moment betekende het twee keer zo zwaar trappen. En dat was na zo’n 50km, juist op de verste plek, geen leuk vooruitzicht… Onze Tsjechische wegkapitein was zo lief om zijn wiel met de mijne te ruilen. Met ‘de Beul’ als bijnaam was het voor hem niet zo’n probleem om twee keer zo zwaar te trappen. En ik kon met een mooi blauw Bar-le-Duc-gekleurd voorwiel (niet mijn eigen observatie!) terug naar Leiden.
Ik had bedacht om het voorwiel van mijn oude Scorn-fiets even onder mijn Specialized te zetten. Zolang mijn wiel werd gerepareerd zou dat wel moeten kunnen, dacht ik. Helaas blijkt daar een zogenaamd ‘compatabiliteitsprobleem’ te bestaan, dus het wiel en de fiets passen niet bij elkaar… Naast het laten repareren van mijn voorwiel (of een nieuwe kopen, mocht dat nodig zijn) moet ik dus ook even gaan zorgen voor een set reservewielen. Ik kan immers niet als SwaboLady-in-Waiting mijn fiets ineens een paar dagen kwijt zijn!